Afsluiten…

Door omstandigheden, waardoor mijn hele leven compleet op zijn kop staat en waar ik nog maar een paar dagen van weet, én de daarop volgende beslissingen die genomen zijn, heb ik met pijn in mijn hart besloten deze weblog na ruim 10 jaar te sluiten.

Slot

Een groot aantal familieleden, vrienden, kennissen, ex-collega’s, (ex)buren, medebloggers etc. zijn van de veranderde omstandigheden inmiddels op de hoogte door middel van een e-mail die ik gisteren gestuurd heb.

Het doel van deze weblog is achterhaald.
De samenstelling van ons gezin is veranderd.
“WIJ” in de laatste vorm bestaat helaas niet meer…

Maar ik ga mettertijd zeker een nieuwe blog beginnen als ik daar weer zin in heb en die blog zal er dan uiteraard heel anders uitzien.
Dat wordt dan mijn eigen blog!

Voorlopig ben ik daar nog niet aan toe, misschien volgende week of misschien pas volgende maand of nog later. Geen idee…

Ik heb genoten van het maken en ik bedank iedereen hartelijk voor de belangstelling, het lezen en de vele reacties!

Dus ik hoop TOT LATER!

Deel van een geheel…

Sinds mei van dit jaar ben ik ‘deel van een geheel’ en dat is me toch leuk!

PyramideHet vrijwilligerswerk bij de “Pyramide van Austerlitz” bevalt me heel erg goed.  Een keer in de week op vrijdagochtend verkoop ik de kaartjes in het Kassahuis ‘boven’ bij de Pyramide. Ook is het leuk wat te vertellen over de Franse tijd aan mensen die geïnteresseerd zijn en verwijs ik mensen naar het Bezoekerscentrum. Soms word ik vaker ingedeeld, ik kan zelf aangeven als ik meer tijd heb en ik hoor dan aan het eind van de maand wanneer ik ben ingeroosterd.

Ik maak nu deel uit van een enthousiaste vrijwilligersgroep en ik voel me er thuis. Ik heb al een groot aantal mensen ontmoet, stuk voor stuk aardig en super gemotiveerd. Onlangs hadden we een soort vergadering/bijeenkomst, voorgezeten door de directeur van het Landschap Erfgoed Utrecht (LEU). Deze organisatie neemt een centrale rol in bij de inzet van vrijwilligers en coördineert en ondersteunt de vrijwilligers in de hele provincie Utrecht. De ideeën en meningen van de vrijwilligers worden heel serieus genomen en initiatieven worden toegejuicht.

In de vakantietijd was het behoorlijk druk en dus heel erg gezellig. Er komen zoveel verschillende mensen. De gekke opmerkingen of vragen die je krijgt zoals “er is toch wel een lift?” of “moeten we nou echt betalen om die hele trap te beklimmen” zijn gewoon grappig. De kinderen die erbij zijn krijgen nadat ze weer beneden zijn een ‘klimdiploma’. Dat wordt altijd heel leuk ontvangen. Als het niet te druk is vraag ik hun naam en schrijf die erop, ook zet ik er vaak de datum bij.
Meestal vraag ik van tevoren of ze goed kunnen tellen en natuurlijk zeggen ze allemaal ja. Dan geef ik ze de opdracht om alle treden te tellen en beloof ik ze dat ze een klimdiploma krijgen als ze terugkomen en mij het goede aantal kunnen vertellen. Ze hebben dan helemaal een leuke reden om naar boven te gaan. Ook als het fout is krijgen ze dat natuurlijk ;-). De kinderen in de leeftijd van 4 tot 10 jaar zijn het meest enthousiast!

De laatste weken werd het rustiger. De meeste gasten zijn wandelaars. Soms komt er een grote groep, want het is een aantrekkelijk uitstapje voor scholen. Die kinderen moet je dan weer goed in de gaten houden want het is niet de bedoeling dat ze op de gras-treden gaan lopen. Aan de Pyramide wordt constant onderhoud gepleegd, konijnen richten schade aan en ook zware regenbuien zijn niet erg welkom. Maar ja, dat is het weer en daar kan niemand iets aan doen.

Na de winterperiode, zo ergens half-eind april zal ik weer van de partij zijn. Dan wil ik me ook graag inzetten als gastvrouw (of passantengids) in het Bezoekerscentrum. Ik heb me redelijk ingelezen in het ontstaan en de geschiedenis van de Pyramide in de Franse tijd. Nog maar eens goed ‘studeren’ de komende winter en dan ben er wel klaar voor.

Vandaag was mijn laatste keer in het Kassahuis en ‘mijn’ seizoen wordt afgesloten met een ‘gidsenuitje’ op a.s. woensdag, waar ik heel veel zin in heb. Verslag volgt!

Renoveren…

Geschreven voor de schrijfuitdaging van Plato, de WE300.
Het woord voor de maand  september is “RENOVEREN”.
Dit woord mag niet in het stuk gebruikt worden.
Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER.

Geweld

Met moeite strompelde Lize naar de hoek van de straat. Ze hoopte maar dat niemand zag dat ze niet normaal kon lopen. Wankelend kwam ze aan bij de bushalte en plofte op het bankje.

Welke bus zou ze nemen, bus 40 richting haar moeder? Die zou haar alleen maar uitschelden en schreeuwen dat ze haar genoeg gewaarschuwd had voor een leven met ‘hem’! Had ze daar behoefte aan? Nee dus. Bus 24 dan richting haar vader? Ook die zou zijn antwoord wel klaar hebben, ze kon het hem al bijna horen zeggen “Je zult het er wel zelf naar gemaakt hebben!”

Wat bezielde mensen toch om elkaar pijn te doen? Was er dan helemaal geen enkel respect meer voor een geliefde? Haar ouders waren uit elkaar gegaan, uiteindelijk in goede harmonie, maar haar vader was ook geen makkelijk persoon geweest. Menig maal had ze gezien dat haar moeder werd geslagen, ze durfde dan dagen de straat niet op vanwege de blauwe plekken, kapotte lip of andere verwondingen.

Verbouwen noemde haar vader dat… en dat haar moeder het verdiende. En nu deed haar vriend precies hetzelfde bij haar. Maar zij zou niet zo lang wachten als haar moeder had gedaan, ze was gevlucht en ze bleef weg. Hij kon de hoogste boom in en ze wilde hem het liefst zien hangen…

Al was ze opgegroeid met agressie en geweld, ze wilde liefde, vertrouwen en kameraadschap in haar leven. Wat een geluk dat ze niet getrouwd waren en dat er geen kinderen waren gekomen. Ze kon nu haar eigen weg gaan en ze wist heel zeker dat ze nooit meer naar hem terug wilde.

Als een zielig hoopje mens, met warrig haar, een gekneusde heup, een dichtgeslagen oog en een gescheurde lip wachtte ze. Haar toekomst was heel onzeker, waar bleef die bus toch?