Geschreven voor WE300 – AFWISSELING
(helemaal fictie dit keer)
Zouden er nou echt mensen zijn die dat durven? Opeens de geest krijgen en simpelweg vertrekken? De auto pakken, een trein instappen en verdwijnen, zomaar, zodat niemand je meer vindt?
Ome Jan had het zich al zo vaak afgevraagd en er zelf heel vaak over nagedacht of hij het zou kunnen. Zogenaamd een pakje sigaretten gaan kopen, gewoon je neus achterna gaan, alles achter je laten en dus met de noorderzon vertrekken.
Zijn hele leven had hij in het gareel gelopen. Gedaan wat zijn ouders vroegen, wat zijn baas eiste, wat zijn vrouw wilde, wat zijn kinderen van hem verwachtten. Soms snakte hij naar verandering, maar had nooit de moed om voor alles te vluchten
Vaak vroeg hij zich af hoe zijn leven zou zijn gelopen als hij wel naar zijn innerlijke stem had geluisterd die alsmaar zei: “Wegwezen hier Jan, dit is geen leven voor jou. Pak je biezen en vertrek!”
Peinzend zat hij op het bankje voor zijn huis. Heel toevallig was net het nummer op de radio van Acda en De Munnik, het ging over ‘Herman’. Die was naar Frankrijk vertrokken toen hij het allemaal niet meer zag zitten. Daar verkocht hij zijn auto en de volgende dag zag hij zijn eigen overlijdensadvertentie in de krant. De auto was verongelukt en verbrand en men dacht dat hij de bestuurder was die door het ongeluk was overleden. Toen was Herman pas echt vrij want men zou denken dat hij dood was.
Ome Jan had eigenlijk best wel bewondering voor die Herman, die had gewoon gedaan waar hij zelf al jaren over na liep te denken. Maar nu was het te laat, hij was inmiddels 76 jaar, krakkemikkig door het harde werken en hij had de zorg voor zijn zieke vrouw.
Nee, het was er nu te laat voor…
