Categorie archief: (Huis)dieren

Een dagje Praag…

Een uitstapje naar Praag – De Gouden Stad

’s Morgens om 8.15 uur werden we door een klein busje opgehaald. Er zaten al 2 Duitse echtparen in. Peter en Astrid, wij + de chauffeur maakten samen 9 personen en het busje was vol. Erg persoonlijk om op die manier de stad te gaan bekijken. Natuurlijk is één dag veel te kort maar we hebben nu in ieder geval een indruk van de stad.

Voor we de Tsjechische grens overreden hadden we al heel wat kilometers gereden, de chauffeur liet ons meteen het een en ander van de omgeving zien en vertelde er met een microfoon in zijn hand ook van alles over. We reden na ongeveer 2,5 uur de stad Praag in en waren meteen alweer blij dat we niet met onze eigen auto waren gegaan. Wat een drukte en alleen al een parkeerplaats zoeken en de stad in gaan met openbaar vervoer zou extra veel tijd kosten. De chauffeur wist uiteraard de weg, hij komt er 2 tot 3 keer per week. Toen we langs de “Burcht” reden meldde hij meteen dat we daar ’s middags op de terugweg naartoe zouden gaan.

Onze reisleider zette de auto op een parkeerplaats en na overleg besloten we allemaal om met hem mee te lopen en dat hij ons langs een aantal bezienswaardigheden zou leiden en erover kon vertellen. Met uitzicht op de “Karelsbrug” liepen we naar de andere kant van de rivier de “Moldau”.
We kwamen als eerste langs het Oorlogsmonument (1938-1945). Het stelt de gescheurde nationale vlag voor en is wel heel groot en niet over het hoofd te zien. We wisselden geld bij een kantoortje waar het vertrouwd was en met CZK 450 (omgerekend € 20,00, dat volgens de gids voldoende zou moeten zijn om een hapje eten te betalen en nog wat over te houden ook) gingen we aan de wandel. Eerst stapten we door een klein poortje de tuin in van de Tsjechische Senaat, met prachtige gebouwen en een mooie vijver.

Ons volgende doel was naar de Karelsbrug te gaan en langs leuke restaurantjes kwamen we beneden bij de brug uit. In een winkeltje kocht ik meteen een mooie pen als souvenir.  Aan het lage deel van de brug waren honderden hangslotjes bevestigd, de rage waar de laatste jaren veel verliefde stellen aan mee doen, ze hangen het slotje aan het gaas en gooien het sleuteltje in het water om hun liefde te bezegelen. We liepen de trap naar de brug op en verbaasden ons over de drukte bij het zien van zoveel mensen. Volgens de gids is dat elke dag zo, het hele jaar door.
Hij vertelde over de heiligenbeelden en we moesten uitkijken dat we niet over de bedelaars vielen. Een naar gezicht die bedelaars die op hun knieën liggen, maar volgens de gids zijn ze allemaal niet zo zielig als het lijkt. We zagen zelf ook dat een bedelaar wat geld uit zijn pet haalde en dat meteen afgaf aan een meisje. Mogelijk om er drugs voor te laten kopen…

Na de Karelsbrug liepen we het oude historische centrum in, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Praag wordt ook wel De Gouden Stad genoemd vanwege de vele koperen daken op de 550 torens (van zeker 200 kerken) die de stad rijk is. Al dat koper is inmiddels verkleurd naar groen maar toen het nog echt glanzend koper was moet het, zeker met de zon erop, geleken hebben op goud.
Daarna hebben we eerst geluncht in het favoriete restaurant van de reisleider, waar we helaas nogal op de wind zaten en waar geen zonnetje te bekennen was. Maar het eten was lekker en we konden even uitrusten.

Daarna wandelden we weer verder en kwamen we uit op het Oudestadsplein, het plein waaraan de St Nicolaaskerk staat en het stadhuis met de Astronomische klok. Wat een drukte tegen het hele uur, want dan komen boven in de klok de 12 apostelen voorbij langs de 2 raampjes. Het ‘spektakel’ duurt maar 28 seconden en het zijn, volgens onze gids dan, de gevaarlijkste 28 seconden in Praag. Omdat… iedereen gefocust is op die gebeurtenis daar boven en niemand meer let op zijn tas en andere spullen en de zakkenrollers dan dus zeer goede zaken doen… Natuurlijk hebben wij goed op onze spulletjes gepast na deze waarschuwing.  De toeristen worden ook niet vergeten natuurlijk, veel souvenirs, koetsjes om rondritten door de stad te maken, varkens aan het spit, teveel om op te noemen.

Verder naar het Wenceslausplein. Het plein is 750 m lang 60 m breed en werd oorspronkelijk ingericht als paardenmarkt. Tegenwoordig lijkt het meer op een boulevard en eronder bevindt zich een Metrostation. Van daaruit wandelden we met zijn vieren door een brede winkelstraat, via het Oudestadsplein richting de auto. Wat waren we blij dat we zaten, het was toch een heel geslenter door die stad. Maar zeer de moeite waard!

Praag uitzicht over de Moldau naar de Burcht

Praag… uitzicht over de Moldau richting de Burcht

De weg terug ging weer langs de Praagse Burcht waar we dus weer zijn uitgestapt om deze te bezoeken. De Burcht van Praag is een complex met een oppervlakte van 75.000 m2 en is de grootste burcht ter wereld. O.a. met grote gebouwen als de Sint-Vituskathedraal, het Koninklijk Paleis van Praag, de Sint Jorisbasiliek, het Gouden Straatje en diverse binnenplaatsen en paleizen.
Aan de voor- en de achterkant staan militairen op wacht… werkelijk als standbeelden. Ze worden ieder heel uur afgelost en dat is een hele ceremonie die we ook hebben gezien. Erg indrukwekkend en mooi dat deze traditie weer in ere is hersteld. Dat gebeurde in 1990. Klik HIER voor een impressie van de oppervlakte met de gebouwen en tuinen.

Na het bezoek aan de indrukwekkende Sint-Vituskathedraal die verschillende bouwstijlen heeft. Dat komt omdat er 600 jaar aan gewerkt is en er dus verschillende architecten aan te pas zijn gekomen, stapten we weer in de bus en gingen op de terugweg. De ontelbare, oude, indrukwekkende gebouwen en pleinen zijn gelukkig niet beschadigd tijdens de 2e wereldoorlog.

Om 20.15 uur waren we weer terug bij het hotel en nadat we Binky naar onze kamer hadden gebracht en ons een beetje hadden opgefrist vertrokken we meteen weer naar het restaurant waar er nog heerlijk eten op ons stond te wachten. Het was een enerverende dag die we niet hadden willen missen en met zijn vieren hebben we onder het eten nog even de hele dag de revue laten passeren.

Praag… een AANRADER (met hoofdletters dus)!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Advertenties

Lekker weekje gehad…

Vorige week zaterdag vertrokken wij voor 9 dagen naar een hotel in het Oosten van Duitsland. Met de Ford Capri, waar we graag zo nu en dan een lange rit mee maken. Nico zijn racefiets ging ook mee zodat hij zo nu en dan een lekker ritje zou kunnen maken.

Het was rotweer toen we vertrokken maar het werd onderweg steeds beter. Ik had een hotelletje geboekt ongeveer halverwege de eindbestemming, dus we konden het heerlijk rustig aan doen.

Het hotelletje (Gasthaus & Pension Krone) in Martinfeld, iets voorbij Kassel, was klein maar keurig en we hadden een ruime kamer die wel vol stond met van alles, maar… met een waterbed. Dat hebben we nog nooit meegemaakt in een hotel. We wandelden ’s middags wat rond, bekeken de kerk en vonden een restaurantje dat tot 19.00 uur open was. We spraken af om 18.00 uur terug te komen, we hebben heerlijk gegeten. Alles was verder gesloten want er was ‘männer-kirmes’Op zaterdagavond en ook weer op zondagochtend liepen de ‘mannen’ door de straten om daarna uitgebreid te gaan eten en feesten! Verder weet ik niet wat het allemaal inhield. Er was ook een echt kermisje met wel 2 kermisattracties ;-).
Het was voor ons de eerste keer dat we op een waterbed sliepen en het is niet echt ons ding. Mogelijk was het bed niet gestabiliseerd want we werden nog net niet zeeziek…

Na het ontbijt reden we het laatste stuk naar Raschau-Markersbach waar we een royale dubbele kamer kregen (een zitkamer en een aparte slaapkamer) in het aan de buitenkant erg oud aandoende Ferienhotel Markersbach. We hadden daar all-inclusive en we begonnen met een heerlijk stuk taart en koffie en vanaf 18.30 een heerlijk buffet aan een vaste tafel die ook voor het ontbijt voor ons bleef gereserveerd. Iedereen van het personeel was erg vriendelijk. De kamers en badkamers werden iedere dag keurig verzorgd, alleen werd er in de algemene ruimtes niet regelmatig schoongemaakt. Onze Binky deed zich in het middagrestaurant, waar we hem mee mochten nemen, tegoed aan alle kruimels die op de vloerbedekking waren gevallen bij de tafels en waar dus de hele week niet gestofzuigd was.

Maar de omgeving was erg mooi, overal bergen en dalen dus voor Nico wel behoorlijk aanpoten op zijn fiets. ’s Morgens was hij zo’n 2 uurtjes weg om te fietsen en na de lunch stapten we in de auto en bezochten we leuke dorpjes. Heerlijk relaxed. Het eten was prima, het gezelschap was prima, aardige mensen ontmoet, o.a. Peter en Astrid uit Den Helder en Willem en Menke uit Elburg.

Praag

Praag, kijk op de Burcht

Op dinsdag zijn we een dag naar Praag geweest. De bedoeling was met onze eigen auto te gaan, het was maar 150 km bij ons hotel vandaan. Ik had van alles opgezocht en uitgeprint en ook de site van de ANWB geraadpleegd voor wat betreft de verkeersregels en eventuele verplichtingen. Maar we konden in het hotel een excursie boeken, dat was natuurlijk veel gemakkelijker. We werden samen met Peter en Astrid om 8.15 uur opgehaald en we stapten om 20.15 uur weer binnen. Eigenlijk is één dag veel te kort maar we hebben een mooie indruk van deze prachtige stad gekregen. Het was een erg mooie, gezellige en vermoeiende dag. Klik hier voor het verslag en de foto’s!

Op vrijdag hebben we een ritje van een uur gemaakt met een stoomtrein (Dampfzug) naar Oberwiesenthal, een bekend “Kurort” vlakbij de Tsjechische grens. We zijn naar de top van de Fichtelberg gegaan (1215 m) met een skilift/kabelbaan (Schwebebahn). Zo… we kunnen eindelijk meepraten met mensen die altijd naar de wintersport gaan voor wat betreft het je naar boven laten sleuren in zo’n bakje ;-). Het was boven erg koud, er was totaal geen beschutting dus nadat we de foto’s hebben gemaakt zijn we weer naar beneden gegaan, waar we ons lunchpakket uit de tas hebben opgediept en lekker opgegeten. Daarna weer terug met de trein waarin we konden genieten van het mooie uitzicht.

Zondag’s vertrokken we weer na het ontbijt, de verwennerijweek zat erop. Onderweg kregen we een lekke band, die Nico heel snel had verwisseld met de reserveband, ja dat kan iedereen overkomen natuurlijk. We zijn rechtstreeks naar het pension in Bad Wildungen gereden waar we een kamer met ontbijt hadden geboekt. Even opgefrist en toen op weg naar onze vrienden, Günther en Annie zijn de mensen waar we 17,5 jaar geleden ons studiootje op Gran Canaria van hebben gekocht, in Bergfreiheit, een gehucht dat hoort bij Bad Wildungen. De vorige keer dat we ze bezocht hebben was 17 jaar geleden dus erg leuk om ze weer te ontmoeten. Ze zijn allebei een dagje ouder en hebben hun beperkingen, maar ze zijn nog jong van geest en we hebben leuke herinneringen opgehaald. We hebben lekker gegeten in een restaurant in het centrum, als je er ooit komt… het is een aanrader “Kaiser Wilhelm”.

’s Maandags zijn we eerst naar een garage gegaan om de reserveband te laten repareren! We konden met een tweedehandsband weer richting Holland want de band was niet meer te maken. De terugreis verliep verder voorspoedig.

Rond 14.15 waren we weer thuis, het was een heerlijke week!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Onuitgenodigd…

Wat een joekel… de bruine kikker die we van de week in onze tuin tegenkwamen… http://nl.m.wikipedia.org/wiki/Bruine_kikker 

En een engerd ook nog, ik schrok er echt van! Maar als je goed kijkt is hij mooi van lelijkheid. En misschien is het wel een zij want volgens Wikipedia hebben vrouwtjes ook vaak een roodachtige kleur…

Maar omdat we hem/haar niet hadden uitgenodigd hebben we hem een beetje naar achter gejaagd en toen verdween hij weer… maar gelukkig niet voor ik een paar foto’s van hem kon maken!

 

 

Binky’s grote vriend…

Aan het eind van de straat waar wij onze Binky altijd uitlaten woont een echtpaar met een Berner Sennen hond.

Het is een prachtige hond en hééééél groot. Maar het is een lieverd en soms staan Binky en hij even aan elkaars neus te snuffelen.

We zijn altijd erg voorzichtig want Binky zou verdwenen zijn in één hap! Maar voor deze hond hoeven we niet bang te zijn en dat is Bink dan ook zeker niet. Als hij hem ziet in de verte wil hij naar hem toe, echt hilarisch dat verschil…

Op de onderstaande foto was de begroeting al uitgebreid geweest en stonden ze te wachten tot de baasjes weer uitgepraat waren…

Binky met zijn grote vriend 5-2014 (3)

 

Voetballen…

Geschreven voor de schrijfuitdaging van Plato, de WE300.
Het woord voor de maand  is “SCOREN”.
Dit woord mag niet in het stuk gebruikt worden.
Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER.

Banossi verveelde zich… zijn moeder en tantes stonden met zijn allen om tante Saar heen die moest bevallen en ze wilden allemaal steun geven zoals een goede olifantenfamilie betaamt.

Zijn broers voelden zich te groot om met hem te spelen en hij wiebelde maar een beetje heen en weer op zijn 2 voorpoten. Daar moest je toch wel meer mee kunnen doen dan dat, lopen en rennen bedacht hij opeens. Op het grote stuk grond achter een ondiepe gracht in het park, waar de olifanten vrij mochten lopen, ging hij maar eens aan de wandel en dacht diep na.
Hij wandelde stampend over het bruggetje waar ze overheen mochten om naar de andere kant van het terrein te komen en er waren altijd wel van die tweebenige wezens die naar ze kwamen kijken. Hij wilde ze wel eens iets anders laten zien dan alleen een wedstrijdje om snel het eten te pakken te krijgen als het voedertijd was.

olifant-360x140Opeens schoot hem iets te binnen. Gisteren had hij iets gekleurds gezien in een hoekje achter een rots, vlak bij het hek, maar omdat er eten werd gebracht had hij toen geen tijd om te gaan kijken wat het was en daarna was hij het helemaal vergeten.

Hij flapperde met zijn oren en voor alle zekerheid liep hij nog een beetje te dralen om niet op te vallen, zijn broers en neven hoefden hem niet meteen achterna te komen, want dan zou er van zijn plannetje niets terecht komen.

Toen hij op de plek aankwam zag hij dat het gekleurde ding er nog steeds lag. De verzorgers hadden het niet opgemerkt, het leek alsof hij het er zelf verstopt had. Hij greep het met zijn slurf vast, legde het voor zijn poten en gaf een keiharde schop… Glasgerinkel was het gevolg… oeps!

Samen een weekendje weg…

Vanwege de verjaardag van Nico, die maandag 65 werd maar het niet echt wilde vieren, zijn we met zijn drietjes een weekendje weggeweest!

???????????????????????????????Geadviseerd door vrienden, die er al eens eerder waren geweest en die het goed bevallen was, hadden we 2 kamers in Hotel Grossfeld in Bad Bentheim, Duitsland. Inclusief ontbijt en avondeten en een heel programma voor de gasten die een Pinksterarrangement hadden. We hebben niet overal aan meegedaan, moet toch maar net je ding zijn, maar het was leuk opgezet.

De kamers lagen naast elkaar in een dependance van het hotel. Er was een heerlijk terrasje bij, beschut en doodlopend dus Binky kon gewoon lekker rondstruinen.

We hebben heerlijk gegeten en gedronken. Nico heeft een paar keer genoten van het zonneterras en het zwembad. Vanwege het mooie weer konden elke avond voor en na het eten van een lekker drankje genieten op het terras. Alleen het bed waar ik op sliep was niet zo best. Ik lag gewoon in een kuil en dat was niet fijn… Was heerlijk om weer in mijn eigen bed te slapen…

Op vrijdagavond kwamen we dus aan, heel relaxed maar 1,5 uur rijden, wij met de Capri en Diana met haar eigen auto.
Op zaterdagochtend werd er een wandeling georganiseerd door het dorp met allerlei uitleg over de geschiedenis. Onder leiding van gids Günther, die met een Nederlandse vrouw is getrouwd en dus heel goed Nederlands sprak, gingen we met nog een echtpaar op pad. Hij bracht ons op plaatsen waar we normaal gesproken nooit langs zouden zijn gekomen. Een bospad, waar een boom overheen gevallen was, was geen probleem. Hij had een snoeischaartje bij zich en baande zich een weg door de takken die weg moesten onderwijl snoeiend. Het was wel heel grappig. We kwamen ook nog langs een van de weinige Joodse begraafplaatsen die in Duitsland bewaard zijn gebleven. We kwamen langs een openluchttheater waar mensen aan het repeteren waren voor een uitvoering. En uiteraard vertelde hij over het bekende Bentheimer zandsteen dat ook in veel gebouwen in Nederland is gebruikt. Een leerzame tocht, maar na 2 uur was ik blij dat ik weer kon zitten…
Op zondag zijn we met de auto even een eindje gaan rijden en hebben Diana en Nico een uitzichtpunt beklommen. Was zeer de moeite waard en wat leek ik klein van boven. Is niet zo moeilijk natuurlijk want dat ben ik ook ;-). ’s Middags hebben we nog een wandeling gemaakt door het dorpje dat Nico en Diana al hadden verkend. Een ongelofelijke grote, oude boom (ben helaas de naam vergeten) die helemaal gestut was vonden we wel heel apart. En ook was er vorige jaar op 30 april ter ere van de kroning van Koning Willem Alexander een lindeboom geplant. Zo dichtbij voelen de mensen zich daar toch erg verbonden met Nederland en met ons koningshuis.
Na een verder rustige dag en een laatste nacht op het rotbed brachten we op maandag nog een bezoek aan de ‘Burcht van Bentheim”. Ook weer onder leiding met een gids. Er was een prachtige rozentuin bij het kasteel waarvan de geuren al snel in je neus kwamen, heerlijk. Dat maak je niet veel meer mee. Het bezoek aan het kasteel was zeker de moeite waard. Een vleugel wordt nog bewoond maar er zijn ook genoeg ruimtes opengesteld voor het publiek. O.a. de slaapkamer waar Emma en Wilhelmina in geslapen zouden hebben…
Rond 13.00 uur reden we weer weg en gingen we op huis aan. Onderweg begon de lucht steeds zwarter te worden en hebben we een gigantische bui op ons dak gekregen. Maar eenmaal thuis was het weer het mooiste weer van de wereld!

Het was een heel geslaagd weekend en zeer zeker voor herhaling vatbaar!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Slangen…

Gran Canaria worstelt met slangenplaag

LAS PALMAS – Het Spaanse toeristeneiland Gran Canaria kampt met een slangenplaag. Het Canarische vakantieparadijs is bezaaid met Californische kettingslangen, die andere dieren dreigen te verdringen.
Slangenplaag

De Californische kettingslang, een voor de mens ongevaarlijk reptiel van ongeveer 1,5 meter, werd in de jaren 90 als huisdier gehouden. Sommige werden door hun eigenaren vrijgelaten. Sindsdien is de populatie dusdanig uitgedijd dat bepaalde soorten vogels en een zeldzame soort hagedis worden bedreigd. Alleen vorig jaar werden al 500 kettingslangen gevangen en gevreesd wordt dat er op dit moment zo’n 5000 op het eiland rondkruipen.

Uitroeien is volgens biologen onmogelijk. Het eiland heeft internationale experts te hulp geroepen, aldus lokale media.

Bron: De Telegraaf