Categorie archief: (Huis)dieren

Onuitgenodigd…

Wat een joekel… de bruine kikker die we van de week in onze tuin tegenkwamen… http://nl.m.wikipedia.org/wiki/Bruine_kikker 

En een engerd ook nog, ik schrok er echt van! Maar als je goed kijkt is hij mooi van lelijkheid. En misschien is het wel een zij want volgens Wikipedia hebben vrouwtjes ook vaak een roodachtige kleur…

Maar omdat we hem/haar niet hadden uitgenodigd hebben we hem een beetje naar achter gejaagd en toen verdween hij weer… maar gelukkig niet voor ik een paar foto’s van hem kon maken!

 

 

Advertenties

Binky’s grote vriend…

Aan het eind van de straat waar wij onze Binky altijd uitlaten woont een echtpaar met een Berner Sennen hond.

Het is een prachtige hond en hééééél groot. Maar het is een lieverd en soms staan Binky en hij even aan elkaars neus te snuffelen.

We zijn altijd erg voorzichtig want Binky zou verdwenen zijn in één hap! Maar voor deze hond hoeven we niet bang te zijn en dat is Bink dan ook zeker niet. Als hij hem ziet in de verte wil hij naar hem toe, echt hilarisch dat verschil…

Op de onderstaande foto was de begroeting al uitgebreid geweest en stonden ze te wachten tot de baasjes weer uitgepraat waren…

Binky met zijn grote vriend 5-2014 (3)

 

Voetballen…

Geschreven voor de schrijfuitdaging van Plato, de WE300.
Het woord voor de maand  is “SCOREN”.
Dit woord mag niet in het stuk gebruikt worden.
Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER.

Banossi verveelde zich… zijn moeder en tantes stonden met zijn allen om tante Saar heen die moest bevallen en ze wilden allemaal steun geven zoals een goede olifantenfamilie betaamt.

Zijn broers voelden zich te groot om met hem te spelen en hij wiebelde maar een beetje heen en weer op zijn 2 voorpoten. Daar moest je toch wel meer mee kunnen doen dan dat, lopen en rennen bedacht hij opeens. Op het grote stuk grond achter een ondiepe gracht in het park, waar de olifanten vrij mochten lopen, ging hij maar eens aan de wandel en dacht diep na.
Hij wandelde stampend over het bruggetje waar ze overheen mochten om naar de andere kant van het terrein te komen en er waren altijd wel van die tweebenige wezens die naar ze kwamen kijken. Hij wilde ze wel eens iets anders laten zien dan alleen een wedstrijdje om snel het eten te pakken te krijgen als het voedertijd was.

olifant-360x140Opeens schoot hem iets te binnen. Gisteren had hij iets gekleurds gezien in een hoekje achter een rots, vlak bij het hek, maar omdat er eten werd gebracht had hij toen geen tijd om te gaan kijken wat het was en daarna was hij het helemaal vergeten.

Hij flapperde met zijn oren en voor alle zekerheid liep hij nog een beetje te dralen om niet op te vallen, zijn broers en neven hoefden hem niet meteen achterna te komen, want dan zou er van zijn plannetje niets terecht komen.

Toen hij op de plek aankwam zag hij dat het gekleurde ding er nog steeds lag. De verzorgers hadden het niet opgemerkt, het leek alsof hij het er zelf verstopt had. Hij greep het met zijn slurf vast, legde het voor zijn poten en gaf een keiharde schop… Glasgerinkel was het gevolg… oeps!

Samen een weekendje weg…

Vanwege de verjaardag van Nico, die maandag 65 werd maar het niet echt wilde vieren, zijn we met zijn drietjes een weekendje weggeweest!

???????????????????????????????Geadviseerd door vrienden, die er al eens eerder waren geweest en die het goed bevallen was, hadden we 2 kamers in Hotel Grossfeld in Bad Bentheim, Duitsland. Inclusief ontbijt en avondeten en een heel programma voor de gasten die een Pinksterarrangement hadden. We hebben niet overal aan meegedaan, moet toch maar net je ding zijn, maar het was leuk opgezet.

De kamers lagen naast elkaar in een dependance van het hotel. Er was een heerlijk terrasje bij, beschut en doodlopend dus Binky kon gewoon lekker rondstruinen.

We hebben heerlijk gegeten en gedronken. Nico heeft een paar keer genoten van het zonneterras en het zwembad. Vanwege het mooie weer konden elke avond voor en na het eten van een lekker drankje genieten op het terras. Alleen het bed waar ik op sliep was niet zo best. Ik lag gewoon in een kuil en dat was niet fijn… Was heerlijk om weer in mijn eigen bed te slapen…

Op vrijdagavond kwamen we dus aan, heel relaxed maar 1,5 uur rijden, wij met de Capri en Diana met haar eigen auto.
Op zaterdagochtend werd er een wandeling georganiseerd door het dorp met allerlei uitleg over de geschiedenis. Onder leiding van gids Günther, die met een Nederlandse vrouw is getrouwd en dus heel goed Nederlands sprak, gingen we met nog een echtpaar op pad. Hij bracht ons op plaatsen waar we normaal gesproken nooit langs zouden zijn gekomen. Een bospad, waar een boom overheen gevallen was, was geen probleem. Hij had een snoeischaartje bij zich en baande zich een weg door de takken die weg moesten onderwijl snoeiend. Het was wel heel grappig. We kwamen ook nog langs een van de weinige Joodse begraafplaatsen die in Duitsland bewaard zijn gebleven. We kwamen langs een openluchttheater waar mensen aan het repeteren waren voor een uitvoering. En uiteraard vertelde hij over het bekende Bentheimer zandsteen dat ook in veel gebouwen in Nederland is gebruikt. Een leerzame tocht, maar na 2 uur was ik blij dat ik weer kon zitten…
Op zondag zijn we met de auto even een eindje gaan rijden en hebben Diana en Nico een uitzichtpunt beklommen. Was zeer de moeite waard en wat leek ik klein van boven. Is niet zo moeilijk natuurlijk want dat ben ik ook ;-). ’s Middags hebben we nog een wandeling gemaakt door het dorpje dat Nico en Diana al hadden verkend. Een ongelofelijke grote, oude boom (ben helaas de naam vergeten) die helemaal gestut was vonden we wel heel apart. En ook was er vorige jaar op 30 april ter ere van de kroning van Koning Willem Alexander een lindeboom geplant. Zo dichtbij voelen de mensen zich daar toch erg verbonden met Nederland en met ons koningshuis.
Na een verder rustige dag en een laatste nacht op het rotbed brachten we op maandag nog een bezoek aan de ‘Burcht van Bentheim”. Ook weer onder leiding met een gids. Er was een prachtige rozentuin bij het kasteel waarvan de geuren al snel in je neus kwamen, heerlijk. Dat maak je niet veel meer mee. Het bezoek aan het kasteel was zeker de moeite waard. Een vleugel wordt nog bewoond maar er zijn ook genoeg ruimtes opengesteld voor het publiek. O.a. de slaapkamer waar Emma en Wilhelmina in geslapen zouden hebben…
Rond 13.00 uur reden we weer weg en gingen we op huis aan. Onderweg begon de lucht steeds zwarter te worden en hebben we een gigantische bui op ons dak gekregen. Maar eenmaal thuis was het weer het mooiste weer van de wereld!

Het was een heel geslaagd weekend en zeer zeker voor herhaling vatbaar!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Slangen…

Gran Canaria worstelt met slangenplaag

LAS PALMAS – Het Spaanse toeristeneiland Gran Canaria kampt met een slangenplaag. Het Canarische vakantieparadijs is bezaaid met Californische kettingslangen, die andere dieren dreigen te verdringen.
Slangenplaag

De Californische kettingslang, een voor de mens ongevaarlijk reptiel van ongeveer 1,5 meter, werd in de jaren 90 als huisdier gehouden. Sommige werden door hun eigenaren vrijgelaten. Sindsdien is de populatie dusdanig uitgedijd dat bepaalde soorten vogels en een zeldzame soort hagedis worden bedreigd. Alleen vorig jaar werden al 500 kettingslangen gevangen en gevreesd wordt dat er op dit moment zo’n 5000 op het eiland rondkruipen.

Uitroeien is volgens biologen onmogelijk. Het eiland heeft internationale experts te hulp geroepen, aldus lokale media.

Bron: De Telegraaf

Het fenomeen B&B…

B&B De Reijsehoeve

B&B De Reijsehoeve

We hadden nog nooit eerder in een Bed & Breakfast geslapen tot afgelopen dinsdag en het was een ontzettend goede eerste kennismaking met dat fenomeen.

Onze voorkeur gaat/ging altijd uit naar een hotel, lekker anoniem en veel privacy. Maar met onze Binky erbij wordt dat toch soms moeilijker. We filteren altijd eerst op ‘huisdieren welkom’. In de buurt van Milheeze was geen hotel waar we onze Bink mee mochten nemen dus dacht ik toch aan een B&B in de buurt.

Ook niet in alle B&B’s is een hondje welkom dus het was even zoeken. We vonden vlakbij Milheeze het Bed & Breakfast “De Reijsehoeve”. Gevestigd in een verbouwde boerderij (waar ze 15 jaar over gedaan hebben) in het buitengebied van Gemert.

We haalden dinsdag eerst de Capri uit de stalling in Milheeze en reden toen achter elkaar aan naar Gemert waar we rond het middaguur aankwamen. We werden hartelijk welkom geheten door Ans en Dick, de eigenaars. Nico parkeerde zijn auto en we brachten onze spullen naar binnen. We begroetten de hond Rocky (17 jaar) en de kat, de naam ben ik vergeten. Binky kon het meteen goed vinden met Rocky.

We kregen een ruime kamer van alle gemakken voorzien. Het zag er heel rustiek en gezellig uit. Badjassen, faciliteiten om zelf thee te zetten, een paar flessen water, chocolaatjes en dropjes waren bijkomende extra’s. Een eigen badkamer was voor ons wel een vereiste, want een toilet en badkamer delen is niks voor ons.

Op het terrasje buiten kregen we koffie en aten ons eigen broodje op en als toetje kregen we een heerlijke punt zelfgemaakte pruimentaart, wat een leuk welkom. We hebben even rondgekeken maar zijn vrij snel vertrokken omdat we andere afspraken hadden.

Na een heerlijke middag en avond stapten we om half 11 weer de keuken in via de zijingang bij het terrasje. Natuurlijk kwamen Ans en Dick even gedag zeggen en we spraken af om half 9 te komen ontbijten. Dat is nogal een dingetje voor Nico… hij houdt van een uitgebreid ontbijt, net als thuis, je klaargemaakte pakje brood uit een koelkast halen leek hem natuurlijk helemaal niks, maar de beoordelingen waren goed dus ik was vol vertrouwen. Ans fluisterde mij al in dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, dat zou helemaal goed komen.

Het was er heel stil, de enige geluiden die we hoorden waren de wind, de vogels en de schapen. In de kamer stond ook een kast met een plank vol boeken, spelletjes en tijdschriften. We hebben heerlijk geslapen en na een lekkere douche kwamen we de keuken in waar Dick bezig was een heerlijk donkerbruin, vers gebakken dus nog warm abdijbrood te snijden. Wij kozen, net als thuis voor koffie, de kan stond al klaar dus goed ingeschat door Ans en ‘of we maar wilden volgen’.

In een ruime kamer stond voor ons de ontbijttafel gedekt. We waren helemaal verrast, een mand met nog meer soorten brood, ontbijtkoek, speltbeschuit, allerlei soorten zoetigheid, jus d’orange en appelsap allemaal biologisch. Vleeswaren, kaas, tomaten, gekookte warme eieren (van eigen kippen), 3 soorten zelfgemaakte jam, boter, fruit, eigenlijk teveel om op te noemen. Extra leuk was het pakje met boterhamzakjes, we mochten ook nog een zakje klaarmaken met wat we wilden voor onderweg…

Na het heerlijke ontbijt pakten we onze spullen in en hebben we even de tuin verkend die bij de boerderij hoort. Overal zitjes, in de zomer heerlijk natuurlijk, een schapenwei, een kikkerpoel, een moestuin en een prachtig vrij uitzicht.

Voor ons was deze eerste ervaring heel aangenaam en deze Bed & Breakfast (ook op Facebook) bevelen wij uiteraard van harte aan! Als we volgend jaar weer naar Brabant gaan maken we er mogelijk weer gebruik van!

Ans en Dick, heel erg bedankt voor alles en we wensen jullie heel veel succes met jullie B&B!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Lekker hapje…

Naar aanleiding van de berichtjes over de nieuwe vogeltjes van Laura kwam er bij mij een toch wel nare maar ook hilarische herinnering boven.

Wij hadden vroeger (zo’n 25 jaar geleden) een Yorkshire Terrier, Amy, waar we een paar nestjes mee hebben gefokt. Een van de puppies hielden we, een teefje, als eigen hondje voor Diana en ze noemde haar Daisy. Ze was een superlief en makkelijk hondje, luisterde goed en was idolaat van Diana en andersom.

Parkiet witWe hadden meerdere honden op dat moment en buiten een konijn in een hok, die ook geregeld buiten los mocht lopen, dat ging prima tussen de hondjes. Het was een Franse hangoor en hij heette Teun. Ook hadden we een parkietje, maar die was aan ouderdom overleden, hij lag opeens dood in zijn kooi. Hij was tam, vloog rond en landde vaak op de rug van een van de hondjes, gewoon heel leuk.
Ik wilde heel graag een nieuw parkietje en dan echt een jong vogeltje die ik dan tam wilde maken en leren praten. En zo kwam HEINO, een wit parkietje, onze beestenboel versterken!

Het tam maken ging heel goed, Heino kwam al snel op mijn hand zitten, ik kon hem aaien en hij gaf al kusjes, het was een lief beestje. Zijn kooi stond op de de afscheiding die wij hadden tussen de kamer, waaraan de eethoek stond, en de keuken, dus altijd in mijn buurt. Ik praatte de hele tijd tegen hem en hij begon al allerlei geluidjes te maken als een soort antwoord.

Op een ochtend, rond 6 uur, in de zomervakantie, we hadden hem toen 2 weken, had ik hem uit zijn kooi gehaald en hem er even bovenop geparkeerd. Hij kon niet vliegen want hij was gekortwiekt, dus ik hield hem goed in de gaten. Nadat manlief was vertrokken naar zijn werk bedacht ik dat ik best nog wel even terug naar bed kon gaan, geen kinderen in huis die naar school moesten dus waarom zou ik het niet doen.

Toen ik rond 9 uur wakker werd, ik had echt nog even heerlijk geslapen, kwam ik de kamer binnen. Opeens viel me op dat de kooi van Heino open stond, maar hij was zelf nergens te bekennen. Ik schrok me rot, ik had er niet aan gedacht hem voor ik weer naar bed ging terug te zetten in zijn kooi en deze te sluiten.

Vogelpoot met ringetjeWaar was Heino??? Na even rondkijken kreeg ik de schrik van mijn leven… Daisy lag heel erg schuldig in haar mand, op haar rug, met een ontzettend dikke buik en met allemaal veertjes en bloed aan haar bekkie. “Wat heb jij gedaan” riep ik want er was geen Heino te bekennen. Ze keek me zo mogelijk nog schuldiger aan. Na even zoeken vond ik in de hondenmand slechts één pootje terug waar het ringetje omheen zat…

Daisy heeft nog 3 dagen veren gepoept en ik voelde met net zo schuldig als zij…

Dus Laura, je bent al heel voorzichtig schreef je, maar laat je hondjes dus echt nooit alleen met die jonge vogeltjes… al zijn hondjes nog zo lief, vertrouwen kun je ze niet…

Plaatjes van internet