Categorie archief: Gebeurtenissen

Lekker hapje…

Naar aanleiding van de berichtjes over de nieuwe vogeltjes van Laura kwam er bij mij een toch wel nare maar ook hilarische herinnering boven.

Wij hadden vroeger (zo’n 25 jaar geleden) een Yorkshire Terrier, Amy, waar we een paar nestjes mee hebben gefokt. Een van de puppies hielden we, een teefje, als eigen hondje voor Diana en ze noemde haar Daisy. Ze was een superlief en makkelijk hondje, luisterde goed en was idolaat van Diana en andersom.

Parkiet witWe hadden meerdere honden op dat moment en buiten een konijn in een hok, die ook geregeld buiten los mocht lopen, dat ging prima tussen de hondjes. Het was een Franse hangoor en hij heette Teun. Ook hadden we een parkietje, maar die was aan ouderdom overleden, hij lag opeens dood in zijn kooi. Hij was tam, vloog rond en landde vaak op de rug van een van de hondjes, gewoon heel leuk.
Ik wilde heel graag een nieuw parkietje en dan echt een jong vogeltje die ik dan tam wilde maken en leren praten. En zo kwam HEINO, een wit parkietje, onze beestenboel versterken!

Het tam maken ging heel goed, Heino kwam al snel op mijn hand zitten, ik kon hem aaien en hij gaf al kusjes, het was een lief beestje. Zijn kooi stond op de de afscheiding die wij hadden tussen de kamer, waaraan de eethoek stond, en de keuken, dus altijd in mijn buurt. Ik praatte de hele tijd tegen hem en hij begon al allerlei geluidjes te maken als een soort antwoord.

Op een ochtend, rond 6 uur, in de zomervakantie, we hadden hem toen 2 weken, had ik hem uit zijn kooi gehaald en hem er even bovenop geparkeerd. Hij kon niet vliegen want hij was gekortwiekt, dus ik hield hem goed in de gaten. Nadat manlief was vertrokken naar zijn werk bedacht ik dat ik best nog wel even terug naar bed kon gaan, geen kinderen in huis die naar school moesten dus waarom zou ik het niet doen.

Toen ik rond 9 uur wakker werd, ik had echt nog even heerlijk geslapen, kwam ik de kamer binnen. Opeens viel me op dat de kooi van Heino open stond, maar hij was zelf nergens te bekennen. Ik schrok me rot, ik had er niet aan gedacht hem voor ik weer naar bed ging terug te zetten in zijn kooi en deze te sluiten.

Vogelpoot met ringetjeWaar was Heino??? Na even rondkijken kreeg ik de schrik van mijn leven… Daisy lag heel erg schuldig in haar mand, op haar rug, met een ontzettend dikke buik en met allemaal veertjes en bloed aan haar bekkie. “Wat heb jij gedaan” riep ik want er was geen Heino te bekennen. Ze keek me zo mogelijk nog schuldiger aan. Na even zoeken vond ik in de hondenmand slechts één pootje terug waar het ringetje omheen zat…

Daisy heeft nog 3 dagen veren gepoept en ik voelde met net zo schuldig als zij…

Dus Laura, je bent al heel voorzichtig schreef je, maar laat je hondjes dus echt nooit alleen met die jonge vogeltjes… al zijn hondjes nog zo lief, vertrouwen kun je ze niet…

Plaatjes van internet

Advertenties

Dat was eng…

Tijdens ons 4-daagse tripje naar La Palma (het verslag volgt nog) gebeurde er iets engs…

We kwamen aan op het hoogste punt, El Roque de los Muchachos op 2426 meter hoogte, en stapten uit de auto. Wij deden Binky aan de lijn en wandelden langs de auto’s op de parkeerplaats richting het uitzichtpunt.

RaafOpeens kwam er een raaf aan vliegen, waar hij opeens vandaan kwam… we hadden geen idee. Hij was wel geringd en hij landde op een auto naast de onze. Hij draaide zijn kop om en keek Binky helemaal na. We schrokken ervan en Diana tilde Binky voor alle zekerheid maar op. Eenmaal op het looppad keek ze rond maar zag de vogel niet meer dus liet ze hem aan de riem meelopen op het pad.

Raaf2Opeens zagen we de raaf weer aan komen vliegen en hij ging op een hek zitten, misschien 1,5 meter bij ons vandaan. Hij begon te schreeuwen en loerde naar Binky en weer schrokken we behoorlijk. Een raaf is dan wel geen echte roofvogel maar eet wel knaagdieren en hij zag onze Binky vast aan voor een konijn of iets dergelijks, in ieder geval als een lekker hapje… Diana heeft hem daarna dus maar steeds gedragen tot we bij de auto terug waren.

We moesten er niet aan denken dat die vogel Bink zou hebben gegrepen maar gelukkig is het goed afgelopen…

Verdorie! En dat is nog heel netjes uitgedrukt…

Vrijdag is Nico weer vertrokken naar het warme eiland vanaf vliegveld Eindhoven. Hoewel we hier volop zon hebben gehad deze zomer zag hij na een paar maanden hard werken heel erg uit naar de rust en ons relaxte leventje daar.

Op dezelfde dag konden we de kastjes en het aanrechtblad om de keuken aan te vullen ophalen in Roosendaal.
Onze zwager Jan heeft een aanhanger achter zijn auto en zou ons daarmee helpen. Ons Pandaatje is dan wel een half vrachtwagentje maar dit was in totaal toch net teveel…
Dus we hebben eerst Nico weggebracht en zijn daarna doorgereden naar Roosendaal. Alle spullen waren keurig verpakt dus nadat alles was opgeladen vertrokken we om op weg naar huis ergens te gaan lunchen. Eind van de middag waren we terug in Zeist. Diana kwam ook rond die tijd aan dus gezellig met zijn drietjes nog even koffie gedronken.

We hadden een rustige avond en zijn lekker op tijd naar bed gegaan om nog een poosje te gaan lezen. We lagen hooguit 10 minuutjes in bed toen ik een enorme klap hoorde… Waar het vandaan kwam, geen idee, het leek wel een soort bommetje. Ook Diana had het natuurlijk gehoord maar we dachten dat het wel ergens buiten zou zijn. We hebben allebei heerlijk en lang geslapen.

Terwijl de koffie liep, nadat ik Binky even buiten had gelaten, liep ik de woonkamer in om de gordijnen en de rolgordijnen open te doen. En toen VERDORIE… Ik schrok me rot… er zat een gigantisch gat met een ster in het buitenste ruit van het grote woonkamerraam… 

Verdorie was dus niet het woord dat ik gebruikte toen ik het zag… in gedachten dan want ik houd niet van vloeken…

Gelukkig was het binnenruit niet kapot. Er moest echt een steen tegenaan zijn gegooid. Ik heb natuurlijk foto’s gemaakt en ook van een wel erg grote steen die in het grind lag en… er duidelijk niet tussen hoorde. Diana heeft de steen meteen in een plastic zakje ‘veilig gesteld’… ja ik kijk naar politieseries op TV dus ik weet hoe het hoort ;-). Er zal wel niets mee gedaan worden, maar ik heb dan toch mijn best gedaan.

Bellen met de politie, voor hetzelfde geld zijn er in de buurt nog meer ruiten ingegooid en dan gaan ze wel actie ondernemen. Aangifte doen via internet, dat moet natuurlijk wel anders doen ze helemaal niks en we hebben een aangifte nodig voor de verzekering. Bellen met de Woningbouwvereniging, daar kreeg ik weer een ander telefoonnummer van de meldkamer van Centraal Be.heer en die schakelde een glasbedrijf in. Om 10.00 kwam de glaszetter en heeft een tijdelijk stuk ruit over het gat heengeplakt. Het nieuwe raam komt later…

Wat een gedoe, net nu ik ook nog alleen thuis was, maar alles is op de rit en hopelijk kan het nog de komende week worden geregeld.

We wonen natuurlijk wel aan de rand van het centrum en er lopen in het weekend wel veel jongelui langs op weg naar de uitgaansgelegenheden. Maar goed… ik ben niet zo bang dat dit weer een keer gebeurt. Het is gelukkig geen gewoonte in de buurt want dat heb ik natuurlijk wel even nagevraagd.

Achteraf maar goed dat we het de avond ervoor niet hebben gezien anders had er weinig van slapen gekomen… Wordt vervolgd of niet…

Raam ingegooid

Betalen…

We betalen meer en meer met onze bankpas en in de regel gaat dat altijd wel goed.

Maar… heel soms gebeuren er vreemde dingen die in de eerste instantie niet te verklaren zijn,,,

Wij gingen een dag of 10 geleden een dagje naar Brabant en wel met 2 auto’s. In de eerste plaats om de Ford Capri APK te laten keuren en deze dan weer naar de winterstalling te brengen. Natuurlijk zijn we ook even naar het park geweest, een kopje koffie gedronken bij Hennie en Frits en we hebben lekker geluncht met onze voormalige buurvrouw Lies en haar dochter in de Natuurpoort.
En uiteraard kwamen we een aantal leuke mensen tegen waarmee we een gezellig babbeltje hebben gemaakt en het kastanjeboompje opgehaald.

Maar voorafgaand aan onze rit naar Brabant moesten we natuurlijk wel tanken zodat de auto’s genoeg brandstof hadden. Bij het dichtstbijzijnde tankstation waar je per pomp een bankpas kunt invoeren om te betalen zetten we onze auto’s neer.

Nico was het eerst… hij tankte bij pomp 3. Daarna voerde ik mijn bankpas in bij pomp 1, maar helaas gebeurde er niets.
Nico riep opeens… “Hé hij stopt er opeens mee, wat is dat nou”.
Mijn pomp deed nog steeds niks maar produceerde een bonnetje met € 5,43 erop. Ik dacht, dat is lekker, er zit nog geen druppel benzine in en ik krijg een bonnetje waar ik niet om gevraagd heb, is vast van de vorige klant.
Inmiddels had ik mijn pas er weer uit gehaald en Nico deed, zonder dat ik daar erg in had, een nieuwe poging. Toen ik het ook weer probeerde werd zijn tanksessie weer geblokkeerd, dat stond ook op het display. Weer kwam er een bonnetje uit mijn pomp, t.w.v. € 9,16, maar er stond pomp 3 op. We snapten er helemaal niks van…
Omdat het een onbemand pompstation was konden we ook niet gaan vragen wat er aan de hand kon zijn.
Nico had genoeg benzine vond hij, de auto ging toch de stalling is en er was genoeg om daar te komen. Ik probeerde het nogmaals en tankte mijn tank vol, € 27,28 stond er op het bonnetje dat eruit kwam, dat had ik voor alle zekerheid maar gevraagd.
In de auto keek ik nog even naar de bonnetjes, toch raar dacht ik, waarom komen er nou bonnetjes met ‘pomp 3’ erop uit ‘pomp 1’ en stopte ze in mijn tas.

Eenmaal bij het APK station ging ik ze vergelijken… en wat zag ik? Op alle 3 de bonnetjes stond hetzelfde ‘maestro’ nummer. En toen viel het kwartje… Je kunt niet ‘zeg maar dezelfde pas’ gebruiken op hetzelfde tijdstip, al zijn het er eigenlijk 2, de gegevens zijn gelijk en dan vooral omdat het om dezelfde ‘ontvanger’, in dit geval het tankstation, ging. 

We hebben er nog met een paar mensen over gesproken en achteraf was dat ook wel logisch. Raadsel opgelost…
Ben benieuwd wie ook ooit zoiets heeft meegemaakt of erover gehoord heeft.

???????????????????????????????

Ziest…

Al een aantal jaren hadden wij het plan om op een bepaald moment ons chalet op Landgoed Nederheide te verkopen en dan een woning te gaan huren, wat inmiddels verwezenlijkt is, dichterbij Diana uiteraard, maar wel in een mooie omgeving.

Omdat we al sinds 2000 ingeschreven stonden bij Woningnet Regio Utrecht hadden we heel wat keus. De Utrechtse Heuvelrug leek ons een prima omgeving en ook enkele gemeenten in de buurt. Ik had een tante die als kloosterzuster in Driebergen heeft gewoond, waar we met de hele familie 2 x per jaar op bezoek gingen. Mede daardoor trok die omgeving vooral mij wel, bosrijk en rustiger als in het westen van het land. Behoorlijk centraal ten opzichte van de rest van het land dus… in die buurt zouden we wel willen wonen.

Vaak spraken we over onze eventuele toekomstige nieuwe woonplaats. Dat kon Driebergen worden, Doorn, Leersum, Wijk bij Duurstede, Zeist, Bunnik, De Bilt. De ene plaats iets dichter bij Diana dan de andere en in een prachtige omgeving, erg belangrijk voor Nico om te kunnen fietsen.

Ooit versprak Nico zich… en zei Dreibergen in plaats van Driebergen. Als grapje maakten we van Wijk bij Duurstede toen Wiek bij Duurstede en van Zeist maakten we Ziest. En dat bleef eigenlijk een soort familiegrapje.

Toen we dus in Zeist onze woning huurden spraken we alleen nog maar over “Ziest”. Onze buren in Brabant dachten eigenlijk dat het een soort dialect was dat in Zeist en omstreken werd gesproken. Zoals ook in Brabant veel plaatsnamen in de volksmond veranderd zijn. Milheeze bijvoorbeeld, waar wij op het park woonden, werd Millus genoemd. En Liessel wordt in een bepaalde streek verbasterd naar Leissel.

Tijdens onze gezellige afscheidsborrel werden we door de buren verrast met een envelopje met inhoud, een leuke kaart en een cadeautje in de vorm van een vogelhuisje/broedhokje met daarop de naam ‘Ziest’. Het is intussen gevernist en hangt aan de blokhut. Of dit plekje goed is moeten we nog maar zien, misschien is het wel te druk voor de vogeltjes naast de deur, maar voorlopig hangt het er leuk en denken we daardoor nog vaak aan onze buren in Brabant terug.

Lieve buurtjes, nogmaals dank, we zijn er erg blij mee!

Nagenieten…

Ik ben natuurlijk nog aan het nagenieten van onze heerlijke week op Kreta. Diana en ik hebben het weer geweldig gehad met zijn tweetjes op het mooie Kreta.

Op 10 september kwamen we na een voorspoedige vlucht aan in Chania en haalden onze huurauto op. Het was een Hy.undai Atos, een beetje oud, maar hij heeft ons de hele week prima van A naar B gebracht en daar ging het om. Natuurlijk had ik ook een supergoeie chauffeur, want je kunt nog zo’n mooie of lelijke auto ter beschikking hebben, als de chauffeur niet rijden kan heb je er niks aan.

We vertrokken rond 20.00 uur in het donker van het vliegveld naar Villa Ithaka in Loutra, zo’n 20 km voorbij Rethymnon. Diana moest heel even wennen aan de auto en iets langer aan de rijstijl van de Kretenzers… daarover later ;-).

Na enig zoeken kwamen we aan bij het huis en gingen we de boel verkennen, Het is echt een prachtig huis met alles erop en eraan. Allebei een eigen slaapkamer, dat kan bij ons niet anders, wat een luxe. Ook had de eigenaresse, die dezelfde dag vertrokken was, een maaltijd voor ons in de koelkast staan. Die hebben we opgewarmd en buiten op het terras opgegeten. De pasta met spinazie en zalm ging erin als koek, heerlijk! Marleen nogmaals bedankt!

De volgende dag boodschappen gedaan bij de L.idl die vlakbij was, slechts een paar kilometer rijden. Verder lekker geluierd, gezwommen, veel gelezen en uitstapjes gemaakt! In de buurt van het huis zijn we 2 ochtenden op stap geweest om wat bezienswaardigheden te bekijken. Naar het eeuwenoude Arkadi klooster en het pottenbakkersdorpje Margarites waar op elke hoek van de straat een winkeltje is met aardewerk, maar waar ook onbewoonbare huizen staan waar de bomen door de ramen groeien. Een vreemd contrast.

Maar op Kreta staat niet altijd alles even goed aangegeven en de beste kaart die we hadden was in het Griekse alfabet én ons alfabet, het gevolg was dat er heel veel plaatsjes niet opstonden want die namen/woorden/letters konden ze natuurlijk allemaal niet kwijt op die kaart ;-). Maar dat was toch eigenlijk helemaal niet erg, af en toe vroegen we de weg en we kregen altijd vriendelijke advies… dat het niet altijd klopte namen we maar op de koop toe. Het gedeelte waar we reden heeft een prachtige natuur met soms kilometerslange weggetjes dwars door de olijfboomgaarden.

Onze belangrijkste tocht was naar Plaka, zo’n 160 kilometer rijden, waar we overvoeren met een bootje naar het eiland Spinalonga. We zijn op eigen houtje het eiland rond gaan wandelen en hebben rustig alles bekeken. Het was ook ontzettend heet en er was weinig schaduw. Het was erg indrukwekkend, zeker als je iets af weet van de geschiedenis die zich er in ruim 50 jaar heeft afgespeeld vanaf het begin van de vorige eeuw, hier kom ik nog wel op terug in een volgend blogje.

Maar ook wat een drukte zeg, boten vol toeristen vanuit Elounda en Agios Nikolaos legden aan.

Nadat we terugkwamen met de boot in Plaka zijn we in een lokale taverna gaan lunchen. Griekse salade, brood, vers lamsvlees met aardappels uit de houtoven en als toetjes watermeloen en een heel vriendelijke bediening. Heerlijk! Nog even een paar winkeltjes in gegaan en toen weer op weg naar huis.

De volgende dag hebben we echt geluierd en zijn we niet met de auto weggeweest. Even een klein stukje gewandeld want we wilden toch wel zien waar het weggetje waar het huis aan lag naartoe ging.

De een na laatste dag hebben we Rethymnon bezocht, wat een leuke, bruisende stad is dat. We hadden met name interesse in de ‘Oude Stad’. Smalle straatjes met ontelbare winkeltjes, we hebben heel wat afgewandeld. Ook daar geluncht in een leuk restaurant in de oude Venetiaanse Haven. We kozen weer een Griekse salade en een vleesschotel met allemaal verschillende soorten vlees, klaargemaakt op de manier zoals het op Kreta de gewoonte is. Het meeste vlees vonden we echt heerlijk! Op weg naar de auto kwamen we op de boulevard langs een Italiaanse ijssalon die ‘Nutella’ ijs verkochten. Diana is er gek op dus daar nog een toetje genomen in de vorm van een klein bakje ijs. We mochten het op het terras opeten en kregen ook nog een glas water geserveerd. We kunnen niet anders zeggen, op een enkeling na zijn de Kretenzers echt ontzettend vriendelijk en hulpvaardig.

We hadden de hele week prachtig weer, de eerste dagen zelfs erg heet. Maar op maandagavond werd het opeens donker, begon het te regenen en te waaien. Snel haalden we alle spullen van het terras naar binnen en even daarna brak het helemaal los, bliksem en onweer, niet te kort.
Na een paar uur en de dreiging dat de elektriciteit uit zou vallen, want de verlichting ging een aantal keren uit en weer aan, werd het weer rustig. De volgende dag waren de sporen te zien op het terras en in het zwembad. Diana heeft het zwembad van de bladeren ontdaan en ik heb het terras aangeveegd en daarna was bijna alles weer als vanouds. We hoefden pas om 17.00 uur te vertrekken dus hadden we nog een hele dag. We hebben nog heerlijk gelezen en gezond en tussendoor opgeruimd en ons koffertje gepakt.

De terugrit naar Chania ging snel en we genoten van de prachtige natuur. We hadden daar uiteraard de avond van aankomst niets van gezien. Ook de vlucht naar Weeze in Duitsland ging voorspoedig, helaas regende het bij aankomst en voelden we wat een verschil van 20 graden betekent. Nadat we een uitrijdkaart hadden opgehaald voor de auto reden we in de regen naar Zeist waar we rond 00.15 aankwamen.

Het was een superweek en we hebben ontzettend genoten van alles en van elkaars gezelschap! Over 2 jaar weer… we hebben nog even de tijd om te bedenken waar we dan naartoe gaan…

Dijkdoorbraak…

Afgelopen maandag was het precies 10 jaar geleden dat de dijk van de Ringvaart in Wilnis doorbrak.

Een heel groot gebied liep onder water, waaronder veel huizen en bedrijven en veel schade was het gevolg. Huizen die langs de vaart stonden dreigden weg te zakken doordat de tegendruk van water was weggevallen, water en blubber in de straten.

Ook woonarken, zoals de onze, hadden een groot probleem. Geen water waar hij in kan drijven is echt foute boel voor een ark…

Wij woonden toen net een half jaar in ons appartement in Amstelveen en Nick en Elsa woonden toen met de kinderen in onze ark. Maria was ruim 1,5 en Natalia ruim een half jaar, Betsaida was 12 jaar.

Wat een schrik… ze werden wakker van harde geluiden, Elsa hoorde heel hard water stromen. Het was tegen half 3 ’s nachts. Nick suste haar een beetje, maar toen schrokken ze heel erg van een hard geluid en meteen zakte de ark schuin. Een van de staalkabels was geknapt en ze werden dus van de kant af getrokken.

Nick belde ons natuurlijk meteen op, ik nam de telefoon op met schrik om mijn hart, want waarom zou hij midden in de nacht bellen? Er moest iets heel ergs gebeurd zijn. Hij vroeg met een normale stem of hij zijn vader even aan de telefoon mocht. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je midden in de nacht je vader even wil spreken, dus… nog meer angstige gedachten. Toen vertelde hij dat er iets heel raars aan de hand was, dat de ark helemaal scheef lag en er geen water meer in de sloot was. Op dat moment wist hij zelf ook nog niet eens wat er was gebeurd.

Bij Nico brak toen het koude zweet uit, echt, hij transpireerde van de een op de andere minuut over zijn hele lijf, zoiets had ik echt nog nooit gezien. Wel logisch, die ark was wel onze spaarpot voor de oude dag. Hoe zou dat allemaal af gaan lopen?

Hij stapte in zijn werkbus en reed naar Wilnis. Hij moest over een brug van de Ringvaart en hij zag dat het water kolkend richting de breuk liep bij Wilnis dorp. Hevig geschrokken kwam hij aan bij Nick en Elsa. Ze durfden niet in de ark te blijven, dat kon ook niet want hij lag binnen de kortste keren 60 cm schuin op 4 meter. Dus Nico heeft een en ander even bekeken, onderhand pakten ze wat spullen in en Nico heeft ze toen naar Amstelveen gebracht en is meteen weer terug gegaan. Langs het bedrijf waar hij werkte, het was toen al ongeveer 6 uur en hij kon gelukkig naar binnen om wat spullen te halen, touwen, brede planken etc.

Al heel vroeg belde ik Diana, die naar haar werk ging en bij de gemeente werkte. Ook zij schrok zich wezenloos en op weg naar haar werk kwam ze al allerlei wegafzettingen tegen. Het was daar ook een drukte van belang, de burgemeester was natuurlijk ook uit bed gebeld en de ene vergadering volgde de andere op. Gehandeld moest er worden en heel snel. Een groot zalencomplex in Mijdrecht werd het coördinatiecentrum waar gedupeerden terecht konden.

Het was een angstige tijd… Het is veengrond in De Ronde Venen en veengrond zonder water zakt en valt uit elkaar. Onze ark stond ook nog eens te koop en we zagen de bui al hangen dat dit wel eens heel erg lang zou kunnen duren. Ook de ark zakte dieper de modder in. Maar eerst moest er, ergens in de vaart, en wel vóór de plek waar onze ark lag, een dam worden geslagen waarna het gat in de dijk zou kunnen worden gerepareerd. Voordat er überhaupt weer water in zou worden gelaten zou het zeker een aantal dagen duren.

We hebben ervan gemaakt wat ervan te maken viel… Betsaida sliep in de hal, Nick en Elsa in onze kamer met de kleintjes en wij op de slaapbank in het logeerkamertje. Op zich was het heerlijk ze zomaar met zijn allen om ons heen te hebben, maar de reden was afschuwelijk en we maakten ons allemaal grote zorgen.

Intussen werd er in Wilnis hard aan de dijk gewerkt en werd de onderlinge verstandhouding tussen de buren op ons arkenparkje zowaar wat aangetrokken. Niet dat wij problemen hadden maar er waren toch wat mensen die elkaar niet zagen staan voor die tijd. Er stond een grote tent op de parkeerplaats waar we af en toe met zijn allen koffie dronken of iets dergelijks. De meeste mensen waren toch in hun ark gebleven, die wilden hem niet alleen laten.

In die week zakte de ark heel langzaam maar gevaarlijk de modder in en hebben Nico en Nick gewicht in de betonnen bak moeten verplaatsen om de schade te beperken. Het scheelde nog maar 5 centimeter of de modder zou de betonnen bak in lopen. Uiteindelijk na een week was de planning dat er langzaam water in de vaart en dus ook onder de arken zou worden ingelaten. Met vlotten voeren de mannen aan de achterkant langs en met zogenaamde lansen werd er onder de arken gepord om de modder los te krijgen en daardoor ook de arken weer aan het drijven te krijgen. Het was een hele operatie maar wat waren we blij toen de ark weer los kwam en hij weer op zijn plek gelegd kon  nieuwe staalkabels aangebracht die weer heel lang bestand zouden zijn tegen trekkracht van wind en water.

Dijkdoorbraak

Hoewel de tuin door de droogte toch wel 5 centimeter gezakt was, konden Nick en zijn gezin weer terug. We hebben eigenlijk nog heel veel geluk gehad, want echte schade aan de ark hadden we gelukkig niet. Er waren veel mensen in arken bij wie het slechter was afgelopen.

Nick en Elsa kregen een aantal weken daarna een huurwoning en verhuisden in november. In februari 2004 hadden we een koper, de overdracht was begin mei. Al met al is alles toch nog goed gekomen, maar het was een spannende, angstige tijd, die dus na 10 jaar weer door het dorp herdacht is.

Er staat nu een kunstwerk op de plek waar de dijk doorbrak met de naam “Water aan het woord”. Het beeld is een keramisch element van 5 meter lang. Daarop staan met zilveren schrijfletters zinsneden uit de verhalen van de getroffenen aangebracht. De roodbruine kleur van de ‘bank’ die ook echt uitnodigt om op te gaan zitten, verwijst naar het veen. Deze dag, 26 augustus 2003, zal nooit vergeten worden.

Hierbij een aantal beelden van de gebeurtenissen met geluid van de meldkamer van de brandweer en politie.