Categorie archief: WE-300

Renoveren…

Geschreven voor de schrijfuitdaging van Plato, de WE300.
Het woord voor de maand  september is “RENOVEREN”.
Dit woord mag niet in het stuk gebruikt worden.
Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER.

Geweld

Met moeite strompelde Lize naar de hoek van de straat. Ze hoopte maar dat niemand zag dat ze niet normaal kon lopen. Wankelend kwam ze aan bij de bushalte en plofte op het bankje.

Welke bus zou ze nemen, bus 40 richting haar moeder? Die zou haar alleen maar uitschelden en schreeuwen dat ze haar genoeg gewaarschuwd had voor een leven met ‘hem’! Had ze daar behoefte aan? Nee dus. Bus 24 dan richting haar vader? Ook die zou zijn antwoord wel klaar hebben, ze kon het hem al bijna horen zeggen “Je zult het er wel zelf naar gemaakt hebben!”

Wat bezielde mensen toch om elkaar pijn te doen? Was er dan helemaal geen enkel respect meer voor een geliefde? Haar ouders waren uit elkaar gegaan, uiteindelijk in goede harmonie, maar haar vader was ook geen makkelijk persoon geweest. Menig maal had ze gezien dat haar moeder werd geslagen, ze durfde dan dagen de straat niet op vanwege de blauwe plekken, kapotte lip of andere verwondingen.

Verbouwen noemde haar vader dat… en dat haar moeder het verdiende. En nu deed haar vriend precies hetzelfde bij haar. Maar zij zou niet zo lang wachten als haar moeder had gedaan, ze was gevlucht en ze bleef weg. Hij kon de hoogste boom in en ze wilde hem het liefst zien hangen…

Al was ze opgegroeid met agressie en geweld, ze wilde liefde, vertrouwen en kameraadschap in haar leven. Wat een geluk dat ze niet getrouwd waren en dat er geen kinderen waren gekomen. Ze kon nu haar eigen weg gaan en ze wist heel zeker dat ze nooit meer naar hem terug wilde.

Als een zielig hoopje mens, met warrig haar, een gekneusde heup, een dichtgeslagen oog en een gescheurde lip wachtte ze. Haar toekomst was heel onzeker, waar bleef die bus toch?

 

 

Voetballen…

Geschreven voor de schrijfuitdaging van Plato, de WE300.
Het woord voor de maand  is “SCOREN”.
Dit woord mag niet in het stuk gebruikt worden.
Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER.

Banossi verveelde zich… zijn moeder en tantes stonden met zijn allen om tante Saar heen die moest bevallen en ze wilden allemaal steun geven zoals een goede olifantenfamilie betaamt.

Zijn broers voelden zich te groot om met hem te spelen en hij wiebelde maar een beetje heen en weer op zijn 2 voorpoten. Daar moest je toch wel meer mee kunnen doen dan dat, lopen en rennen bedacht hij opeens. Op het grote stuk grond achter een ondiepe gracht in het park, waar de olifanten vrij mochten lopen, ging hij maar eens aan de wandel en dacht diep na.
Hij wandelde stampend over het bruggetje waar ze overheen mochten om naar de andere kant van het terrein te komen en er waren altijd wel van die tweebenige wezens die naar ze kwamen kijken. Hij wilde ze wel eens iets anders laten zien dan alleen een wedstrijdje om snel het eten te pakken te krijgen als het voedertijd was.

olifant-360x140Opeens schoot hem iets te binnen. Gisteren had hij iets gekleurds gezien in een hoekje achter een rots, vlak bij het hek, maar omdat er eten werd gebracht had hij toen geen tijd om te gaan kijken wat het was en daarna was hij het helemaal vergeten.

Hij flapperde met zijn oren en voor alle zekerheid liep hij nog een beetje te dralen om niet op te vallen, zijn broers en neven hoefden hem niet meteen achterna te komen, want dan zou er van zijn plannetje niets terecht komen.

Toen hij op de plek aankwam zag hij dat het gekleurde ding er nog steeds lag. De verzorgers hadden het niet opgemerkt, het leek alsof hij het er zelf verstopt had. Hij greep het met zijn slurf vast, legde het voor zijn poten en gaf een keiharde schop… Glasgerinkel was het gevolg… oeps!

Manipuleren…

Geschreven voor de schrijfuitdaging van Plato, de WE300.
Het woord voor de maand maart 2014 is “MANIPULEREN”.
Dit woord mag niet in het stuk gebruikt worden.
Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER.

Het lukte Anna en Jos maar niet om zwanger te worden. Ze zochten hun toevlucht tot IVF, hun laatste redmiddel. Een aantal pogingen mislukten en uiteindelijk weken ze uit naar België. Jos was er eigenlijk wel klaar mee maar zijn vrouw niet. Eindelijk bleek Anna zwanger te zijn nadat er 3 embryo’s waren teruggeplaatst. Ze ontwikkelden zich alle drie. Dat was teveel voor Jos. Eén kind, nou ja, hij snapte goed dat zijn vrouw die wens had, maar 3? Na veel discussies besloten ze er 2 te laten verwijderen.

DrielingMaar Anna had andere plannen. Voor haar kwam het goed uit dat Jos voor een belangrijke bespreking naar het buitenland moest. Zijn baan en toekomst hingen ervan af. “Ga maar gerust” had Anna gezegd. “Ik red me wel”. Maar zij besloot niet naar de kliniek te gaan. Het was goed gegaan meldde ze Jos. De zwangerschap verliep goed en haar buik werd al snel behoorlijk dik.

Na een maand moest ze op controle komen, er zou ook een echo worden gemaakt. Deze wees natuurlijk uit dat er nog steeds 3 kindjes in Anna’s buik groeiden. Jos snapte het niet, hoe kon dat nou? Na veel aandringen vertelde Anna dat ze alle drie de baby’s wilde houden, kostte wat kost. Het werd Jos teveel, wat een bedrog, een scheiding volgde, hij vertrok naar het buitenland en Anna stond er alleen voor.

5 jaar later liep Anna in het park met 3 huppelende meisjes om haar heen die het evenbeeld van hun vader waren. Ze had nooit spijt gehad van haar besluit haar kindjes te houden en Jos zo te bedriegen. Tessa, Tonja en Tinka waren het allerbelangrijkste in haar leven. Maar verdrietig was het wel dat de meisjes hun vader nooit hadden en zouden leren kennen. Jos was weg en bleef weg…

Plaatje van internet

Verwaarlozen…

Geschreven voor de schrijfuitdaging van Plato, de WE300.
Het woord voor de maand januari 2014 is “VERWAARLOZEN”.
Dit woord mag niet in het stuk gebruikt worden.
Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER.

Zich uitrekkend kon Sam net met zijn voorpoten bij de vensterbank van het raampje. Af en aan zag hij benen voorbij komen langs het glas. Maar hij trok geen aandacht, blafte nooit.

Hij had van jongs af aan geleerd om af en toe een paar uurtjes alleen te zijn. Hij lag dan lekker in zijn mand, hoewel hij niet sliep rustte hij toch, zei vrouwtje altijd en hij waakte dan over het huis. Hij blafte alleen als hij echt iets vreemds hoorde. Zijn zware blaf schrok wel af, dat wist hij zeker.

Toen hij nog een puppy was had zijn vrouwtje hem geleerd om zijn behoefte op een krant te doen. Die schoof ze toen steeds een stukje verder richting de buitendeur en hij snapte al snel wat de bedoeling was. Hij moest zijn plasje en poepje buiten doen. Zijn vrouwtje was netjes, nam zijn poepje altijd mee naar huis waar ze het weggooide. Hij mocht rennen, spelen en genoot volop!

HerderHet goede leven duurde 3 jaar. Tot het vrouwtje haar nieuwe vriend aan hem voorstelde. Helaas hield die niet van honden en zeker niet van grote herdershonden. De man woonde al snel bij haar en Sam werd verbannen naar het souterrain. Hij kreeg iedere ochtend een bak schoon water en een bak brokken, erg lief van het vrouwtje. In het begin ging zij nog wel met hem wandelen, hoewel de rondjes steeds korter en minder frequent werden. Tot ze hem helemaal niet meer uitliet.

Wanhopig liep hij een rondje door de ruimte, hij kon het lang ophouden maar moest nu weer zo nodig. Hij had wéér geen keus. In een hoek legde vrouwtje elke ochtend een dikke krant neer waar hij zijn grote boodschap op deed.

Sam’s leventje was veranderd en verdrietig ging hij liggen op een oude deken…

Plaatje van Internet

Kerstpiekeren…

Geschreven voor de WE300, de schrijfuitdaging van Plato.
Het woord voor de maand december is “KERSTPIEKEREN” en mag niet in het stuk gebruikt worden. Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER

Koffie makenUitgestorven lag het oude politiebureau erbij. Het was Kerstmis en natuurlijk kan de burgerij niet zonder politie, maar omdat er zo weinig mensen dienst hadden, er waren er wel een heleboel oproepbaar maar toch, was er besloten dat de telefoons doorgeschakeld zouden worden en er in de wijk slechts één politiebureau geopend zou zijn.

Tenslotte werd er overal op bezuinigd en dit was een manier om een paar dagen geen kosten te maken in het antieke kantoor. Het werd ook steeds duurder om het gebouw te verwarmen. Nu stond de verwarming op 15 graden, bleef er geen deur per ongeluk open staan en dat scheelde nogal.
En dan de elektriciteit, er brandde amper een lamp, de computers, en alles wat daarbij hoorde, bleven uit. Alle beetjes helpen moet de hoofdcommissaris, die over het district ging, gedacht hebben.

Natuurlijk werd dáár dit jaar de kerstboom geplaatst en vond dáár de gezelligheid plaats waar hij zo van hield. Want hij bevond zich helaas in het bureau dat dicht bleef. Waar er overdag en ook in de avond en nacht standaard altijd mensen waren die een beroep op hem deden heerste nu totale stilte. Hij was toch niet gewend aan 24 uur lang helemaal niets doen?

Hij stond daar maar en werd er helemaal chagrijnig van. Het was zo ontzettend ongezellig. Hoe kon hij nou functioneren als niemand hem nodig had? Altijd, dag en nacht door, had hij mensen om zich heen.
Daar kwam bij dat hij zich ook nog zorgen begon te maken, hij werd tenslotte ook al een dagje ouder. Hij twijfelde eraan of alles nog wel zou werken zoals het hoorde als hij een paar dagen zijn werk niet had kunnen doen. Want de melk verzuurde en de suiker plakte aan elkaar. Een werkloze koffiemachine, dat kan toch echt niet?

Ansichtkaart…

Geschreven voor de WE300, de schrijfuitdaging van Plato.
Het woord voor de maand oktober is “VERHALEN” en mag niet in het stuk gebruikt worden. Zelf meedoen of andere inzendingen lezen? Klik HIER

Groeten uit1965…Tessa was 15 jaar en dikke vriendinnen met haar nichtje Coby, de dochter van een zus van haar vader. Coby woonde met haar moeder in de stad. Geregeld ging Tessa een weekend bij hen logeren. Dan gingen ze met de tram naar het centrum, winkelen, patatjes eten en naar de Cineac.

Coby had een vriendin, Janny, die al een vriendje had. Loek kwam Janny een keer ophalen en Tessa zag hem toen voor de eerste keer. Hij was een jaar ouder dan zij en ze vond hem meteen leuker dan leuk. Bij de 2e ontmoeting ging er een elektrische schok door haar heen, ze werd op het tweede gezicht halsoverkop verliefd en kon hem niet meer uit haar hoofd zetten, helaas was hij onbereikbaar.

Ze wilde hem graag een kaartje sturen en zocht weken naar een ansichtkaart die ze goed genoeg vond. Na uren broeden op de tekst, tientallen kladjes werden verscheurd, had ze de juiste woorden gevonden en schreef ze de kaart. Enigszins twijfelend liep ze naar de brievenbus, maar schoof de kaart resoluut in de bus. Ze zag Loek daarna nog geregeld, nooit heeft hij gezegd dat hij de kaart had ontvangen. Haar gevoelens werden minder en hij werd een mooie herinnering.

1989… Tessa werkte in een bedrijfsrestaurant. Ze was gelukkig getrouwd, had twee kinderen en een gezellige, afwisselende baan.
Er was een verbouwing gaande in het bedrijf en tijdens de koffie vroeg een van de timmerlieden haar of zij een nichtje had die Coby heette. Dat klopte en ze vroeg wie hij was. “Ik ben Loek” lachte hij. Door haar naam en stem had hij haar herkend. Zij hem niet, hij was klein en bijna kaal. Ze bekende ontzettend verliefd op hem te zijn geweest. Ze haalden herinneringen op maar over de ansichtkaart werd weer niet gesproken…

Het nieuwe bed…

Geschreven voor de WE300, de schrijfuitdaging van Plato.
Het woord voor de maand oktober is “VERWENNEN” en mag niet in het stuk gebruikt worden. Zelf meedoen of andere inzendingen lezen klik HIER

Zingend poetste Ansje voor de laatste keer het grote huis. Zij en haar man Koert hadden er 25 jaar gewoond. De kinderen hadden er hun jeugd doorgebracht en ze waren heel gelukkig geweest. Wel was ze veel alleen geweest, maar dat werd nu anders, ze zouden samen van hun pensioen gaan genieten.

Het huis was verkocht! Binnen 3 maanden was het allemaal gelukt en ze hadden er een mooie prijs voor gekregen. Een levensfase werd afgesloten.

Ze hadden al een ander huis op het oog ook. Een prachtig appartement in een ander deel van het land. Hun kinderen waren volwassen en hadden hun eigen gezin. De verhuizing ging voorspoedig en het werd een paleisje. Een keuken met alles erop en eraan, een prachtige badkamer, een zonnige woonkamer, een logeerkamer en een ruime slaapkamer. Ze namen veel accessoires mee, aandenkens aan hun verre reizen, om het nieuwe huis mee in te richten. Wel kochten ze allemaal nieuwe meubels.

BoxspringNatuurlijk ook een nieuw bed, zo’n moderne grote boxspring met 2 meegestoffeerde matrassen en een tweepersoons topmatras. Nieuw beddengoed ook, want het oude paste niet. De slaapkamer leende zich uitstekend voor zo’n groot, prachtig pronkstuk.

In de beddenzaak kregen ze allerlei adviezen en probeerden een harde en een zachte matras uit. Andere pootjes? Misschien ook nog nieuwe kussens? Alles was mogelijk. Ze kozen de grootste maat matrassen, het werd 180 cm breed en 220 cm lang. Na weken wachten werd het bed geleverd, gemonteerd en het was helemaal naar hun zin.

Toen ze naar bed gingen en ieder op hun eigen kant gingen liggen voelden ze zich rijk, maar ook een beetje verloren. Het bed was zo groot en zij waren zo klein, slechts 1.55 en 1.70 lang. Ze voelden elkaar niet eens.

Dus… sliepen ze vanaf nacht één samen op één matras…