Categorie archief: Binky

Een dagje Praag…

Een uitstapje naar Praag – De Gouden Stad

’s Morgens om 8.15 uur werden we door een klein busje opgehaald. Er zaten al 2 Duitse echtparen in. Peter en Astrid, wij + de chauffeur maakten samen 9 personen en het busje was vol. Erg persoonlijk om op die manier de stad te gaan bekijken. Natuurlijk is één dag veel te kort maar we hebben nu in ieder geval een indruk van de stad.

Voor we de Tsjechische grens overreden hadden we al heel wat kilometers gereden, de chauffeur liet ons meteen het een en ander van de omgeving zien en vertelde er met een microfoon in zijn hand ook van alles over. We reden na ongeveer 2,5 uur de stad Praag in en waren meteen alweer blij dat we niet met onze eigen auto waren gegaan. Wat een drukte en alleen al een parkeerplaats zoeken en de stad in gaan met openbaar vervoer zou extra veel tijd kosten. De chauffeur wist uiteraard de weg, hij komt er 2 tot 3 keer per week. Toen we langs de “Burcht” reden meldde hij meteen dat we daar ’s middags op de terugweg naartoe zouden gaan.

Onze reisleider zette de auto op een parkeerplaats en na overleg besloten we allemaal om met hem mee te lopen en dat hij ons langs een aantal bezienswaardigheden zou leiden en erover kon vertellen. Met uitzicht op de “Karelsbrug” liepen we naar de andere kant van de rivier de “Moldau”.
We kwamen als eerste langs het Oorlogsmonument (1938-1945). Het stelt de gescheurde nationale vlag voor en is wel heel groot en niet over het hoofd te zien. We wisselden geld bij een kantoortje waar het vertrouwd was en met CZK 450 (omgerekend € 20,00, dat volgens de gids voldoende zou moeten zijn om een hapje eten te betalen en nog wat over te houden ook) gingen we aan de wandel. Eerst stapten we door een klein poortje de tuin in van de Tsjechische Senaat, met prachtige gebouwen en een mooie vijver.

Ons volgende doel was naar de Karelsbrug te gaan en langs leuke restaurantjes kwamen we beneden bij de brug uit. In een winkeltje kocht ik meteen een mooie pen als souvenir.  Aan het lage deel van de brug waren honderden hangslotjes bevestigd, de rage waar de laatste jaren veel verliefde stellen aan mee doen, ze hangen het slotje aan het gaas en gooien het sleuteltje in het water om hun liefde te bezegelen. We liepen de trap naar de brug op en verbaasden ons over de drukte bij het zien van zoveel mensen. Volgens de gids is dat elke dag zo, het hele jaar door.
Hij vertelde over de heiligenbeelden en we moesten uitkijken dat we niet over de bedelaars vielen. Een naar gezicht die bedelaars die op hun knieën liggen, maar volgens de gids zijn ze allemaal niet zo zielig als het lijkt. We zagen zelf ook dat een bedelaar wat geld uit zijn pet haalde en dat meteen afgaf aan een meisje. Mogelijk om er drugs voor te laten kopen…

Na de Karelsbrug liepen we het oude historische centrum in, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Praag wordt ook wel De Gouden Stad genoemd vanwege de vele koperen daken op de 550 torens (van zeker 200 kerken) die de stad rijk is. Al dat koper is inmiddels verkleurd naar groen maar toen het nog echt glanzend koper was moet het, zeker met de zon erop, geleken hebben op goud.
Daarna hebben we eerst geluncht in het favoriete restaurant van de reisleider, waar we helaas nogal op de wind zaten en waar geen zonnetje te bekennen was. Maar het eten was lekker en we konden even uitrusten.

Daarna wandelden we weer verder en kwamen we uit op het Oudestadsplein, het plein waaraan de St Nicolaaskerk staat en het stadhuis met de Astronomische klok. Wat een drukte tegen het hele uur, want dan komen boven in de klok de 12 apostelen voorbij langs de 2 raampjes. Het ‘spektakel’ duurt maar 28 seconden en het zijn, volgens onze gids dan, de gevaarlijkste 28 seconden in Praag. Omdat… iedereen gefocust is op die gebeurtenis daar boven en niemand meer let op zijn tas en andere spullen en de zakkenrollers dan dus zeer goede zaken doen… Natuurlijk hebben wij goed op onze spulletjes gepast na deze waarschuwing.  De toeristen worden ook niet vergeten natuurlijk, veel souvenirs, koetsjes om rondritten door de stad te maken, varkens aan het spit, teveel om op te noemen.

Verder naar het Wenceslausplein. Het plein is 750 m lang 60 m breed en werd oorspronkelijk ingericht als paardenmarkt. Tegenwoordig lijkt het meer op een boulevard en eronder bevindt zich een Metrostation. Van daaruit wandelden we met zijn vieren door een brede winkelstraat, via het Oudestadsplein richting de auto. Wat waren we blij dat we zaten, het was toch een heel geslenter door die stad. Maar zeer de moeite waard!

Praag uitzicht over de Moldau naar de Burcht

Praag… uitzicht over de Moldau richting de Burcht

De weg terug ging weer langs de Praagse Burcht waar we dus weer zijn uitgestapt om deze te bezoeken. De Burcht van Praag is een complex met een oppervlakte van 75.000 m2 en is de grootste burcht ter wereld. O.a. met grote gebouwen als de Sint-Vituskathedraal, het Koninklijk Paleis van Praag, de Sint Jorisbasiliek, het Gouden Straatje en diverse binnenplaatsen en paleizen.
Aan de voor- en de achterkant staan militairen op wacht… werkelijk als standbeelden. Ze worden ieder heel uur afgelost en dat is een hele ceremonie die we ook hebben gezien. Erg indrukwekkend en mooi dat deze traditie weer in ere is hersteld. Dat gebeurde in 1990. Klik HIER voor een impressie van de oppervlakte met de gebouwen en tuinen.

Na het bezoek aan de indrukwekkende Sint-Vituskathedraal die verschillende bouwstijlen heeft. Dat komt omdat er 600 jaar aan gewerkt is en er dus verschillende architecten aan te pas zijn gekomen, stapten we weer in de bus en gingen op de terugweg. De ontelbare, oude, indrukwekkende gebouwen en pleinen zijn gelukkig niet beschadigd tijdens de 2e wereldoorlog.

Om 20.15 uur waren we weer terug bij het hotel en nadat we Binky naar onze kamer hadden gebracht en ons een beetje hadden opgefrist vertrokken we meteen weer naar het restaurant waar er nog heerlijk eten op ons stond te wachten. Het was een enerverende dag die we niet hadden willen missen en met zijn vieren hebben we onder het eten nog even de hele dag de revue laten passeren.

Praag… een AANRADER (met hoofdletters dus)!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Lekker weekje gehad…

Vorige week zaterdag vertrokken wij voor 9 dagen naar een hotel in het Oosten van Duitsland. Met de Ford Capri, waar we graag zo nu en dan een lange rit mee maken. Nico zijn racefiets ging ook mee zodat hij zo nu en dan een lekker ritje zou kunnen maken.

Het was rotweer toen we vertrokken maar het werd onderweg steeds beter. Ik had een hotelletje geboekt ongeveer halverwege de eindbestemming, dus we konden het heerlijk rustig aan doen.

Het hotelletje (Gasthaus & Pension Krone) in Martinfeld, iets voorbij Kassel, was klein maar keurig en we hadden een ruime kamer die wel vol stond met van alles, maar… met een waterbed. Dat hebben we nog nooit meegemaakt in een hotel. We wandelden ’s middags wat rond, bekeken de kerk en vonden een restaurantje dat tot 19.00 uur open was. We spraken af om 18.00 uur terug te komen, we hebben heerlijk gegeten. Alles was verder gesloten want er was ‘männer-kirmes’Op zaterdagavond en ook weer op zondagochtend liepen de ‘mannen’ door de straten om daarna uitgebreid te gaan eten en feesten! Verder weet ik niet wat het allemaal inhield. Er was ook een echt kermisje met wel 2 kermisattracties ;-).
Het was voor ons de eerste keer dat we op een waterbed sliepen en het is niet echt ons ding. Mogelijk was het bed niet gestabiliseerd want we werden nog net niet zeeziek…

Na het ontbijt reden we het laatste stuk naar Raschau-Markersbach waar we een royale dubbele kamer kregen (een zitkamer en een aparte slaapkamer) in het aan de buitenkant erg oud aandoende Ferienhotel Markersbach. We hadden daar all-inclusive en we begonnen met een heerlijk stuk taart en koffie en vanaf 18.30 een heerlijk buffet aan een vaste tafel die ook voor het ontbijt voor ons bleef gereserveerd. Iedereen van het personeel was erg vriendelijk. De kamers en badkamers werden iedere dag keurig verzorgd, alleen werd er in de algemene ruimtes niet regelmatig schoongemaakt. Onze Binky deed zich in het middagrestaurant, waar we hem mee mochten nemen, tegoed aan alle kruimels die op de vloerbedekking waren gevallen bij de tafels en waar dus de hele week niet gestofzuigd was.

Maar de omgeving was erg mooi, overal bergen en dalen dus voor Nico wel behoorlijk aanpoten op zijn fiets. ’s Morgens was hij zo’n 2 uurtjes weg om te fietsen en na de lunch stapten we in de auto en bezochten we leuke dorpjes. Heerlijk relaxed. Het eten was prima, het gezelschap was prima, aardige mensen ontmoet, o.a. Peter en Astrid uit Den Helder en Willem en Menke uit Elburg.

Praag

Praag, kijk op de Burcht

Op dinsdag zijn we een dag naar Praag geweest. De bedoeling was met onze eigen auto te gaan, het was maar 150 km bij ons hotel vandaan. Ik had van alles opgezocht en uitgeprint en ook de site van de ANWB geraadpleegd voor wat betreft de verkeersregels en eventuele verplichtingen. Maar we konden in het hotel een excursie boeken, dat was natuurlijk veel gemakkelijker. We werden samen met Peter en Astrid om 8.15 uur opgehaald en we stapten om 20.15 uur weer binnen. Eigenlijk is één dag veel te kort maar we hebben een mooie indruk van deze prachtige stad gekregen. Het was een erg mooie, gezellige en vermoeiende dag. Klik hier voor het verslag en de foto’s!

Op vrijdag hebben we een ritje van een uur gemaakt met een stoomtrein (Dampfzug) naar Oberwiesenthal, een bekend “Kurort” vlakbij de Tsjechische grens. We zijn naar de top van de Fichtelberg gegaan (1215 m) met een skilift/kabelbaan (Schwebebahn). Zo… we kunnen eindelijk meepraten met mensen die altijd naar de wintersport gaan voor wat betreft het je naar boven laten sleuren in zo’n bakje ;-). Het was boven erg koud, er was totaal geen beschutting dus nadat we de foto’s hebben gemaakt zijn we weer naar beneden gegaan, waar we ons lunchpakket uit de tas hebben opgediept en lekker opgegeten. Daarna weer terug met de trein waarin we konden genieten van het mooie uitzicht.

Zondag’s vertrokken we weer na het ontbijt, de verwennerijweek zat erop. Onderweg kregen we een lekke band, die Nico heel snel had verwisseld met de reserveband, ja dat kan iedereen overkomen natuurlijk. We zijn rechtstreeks naar het pension in Bad Wildungen gereden waar we een kamer met ontbijt hadden geboekt. Even opgefrist en toen op weg naar onze vrienden, Günther en Annie zijn de mensen waar we 17,5 jaar geleden ons studiootje op Gran Canaria van hebben gekocht, in Bergfreiheit, een gehucht dat hoort bij Bad Wildungen. De vorige keer dat we ze bezocht hebben was 17 jaar geleden dus erg leuk om ze weer te ontmoeten. Ze zijn allebei een dagje ouder en hebben hun beperkingen, maar ze zijn nog jong van geest en we hebben leuke herinneringen opgehaald. We hebben lekker gegeten in een restaurant in het centrum, als je er ooit komt… het is een aanrader “Kaiser Wilhelm”.

’s Maandags zijn we eerst naar een garage gegaan om de reserveband te laten repareren! We konden met een tweedehandsband weer richting Holland want de band was niet meer te maken. De terugreis verliep verder voorspoedig.

Rond 14.15 waren we weer thuis, het was een heerlijke week!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Binky’s grote vriend…

Aan het eind van de straat waar wij onze Binky altijd uitlaten woont een echtpaar met een Berner Sennen hond.

Het is een prachtige hond en hééééél groot. Maar het is een lieverd en soms staan Binky en hij even aan elkaars neus te snuffelen.

We zijn altijd erg voorzichtig want Binky zou verdwenen zijn in één hap! Maar voor deze hond hoeven we niet bang te zijn en dat is Bink dan ook zeker niet. Als hij hem ziet in de verte wil hij naar hem toe, echt hilarisch dat verschil…

Op de onderstaande foto was de begroeting al uitgebreid geweest en stonden ze te wachten tot de baasjes weer uitgepraat waren…

Binky met zijn grote vriend 5-2014 (3)

 

Samen een weekendje weg…

Vanwege de verjaardag van Nico, die maandag 65 werd maar het niet echt wilde vieren, zijn we met zijn drietjes een weekendje weggeweest!

???????????????????????????????Geadviseerd door vrienden, die er al eens eerder waren geweest en die het goed bevallen was, hadden we 2 kamers in Hotel Grossfeld in Bad Bentheim, Duitsland. Inclusief ontbijt en avondeten en een heel programma voor de gasten die een Pinksterarrangement hadden. We hebben niet overal aan meegedaan, moet toch maar net je ding zijn, maar het was leuk opgezet.

De kamers lagen naast elkaar in een dependance van het hotel. Er was een heerlijk terrasje bij, beschut en doodlopend dus Binky kon gewoon lekker rondstruinen.

We hebben heerlijk gegeten en gedronken. Nico heeft een paar keer genoten van het zonneterras en het zwembad. Vanwege het mooie weer konden elke avond voor en na het eten van een lekker drankje genieten op het terras. Alleen het bed waar ik op sliep was niet zo best. Ik lag gewoon in een kuil en dat was niet fijn… Was heerlijk om weer in mijn eigen bed te slapen…

Op vrijdagavond kwamen we dus aan, heel relaxed maar 1,5 uur rijden, wij met de Capri en Diana met haar eigen auto.
Op zaterdagochtend werd er een wandeling georganiseerd door het dorp met allerlei uitleg over de geschiedenis. Onder leiding van gids Günther, die met een Nederlandse vrouw is getrouwd en dus heel goed Nederlands sprak, gingen we met nog een echtpaar op pad. Hij bracht ons op plaatsen waar we normaal gesproken nooit langs zouden zijn gekomen. Een bospad, waar een boom overheen gevallen was, was geen probleem. Hij had een snoeischaartje bij zich en baande zich een weg door de takken die weg moesten onderwijl snoeiend. Het was wel heel grappig. We kwamen ook nog langs een van de weinige Joodse begraafplaatsen die in Duitsland bewaard zijn gebleven. We kwamen langs een openluchttheater waar mensen aan het repeteren waren voor een uitvoering. En uiteraard vertelde hij over het bekende Bentheimer zandsteen dat ook in veel gebouwen in Nederland is gebruikt. Een leerzame tocht, maar na 2 uur was ik blij dat ik weer kon zitten…
Op zondag zijn we met de auto even een eindje gaan rijden en hebben Diana en Nico een uitzichtpunt beklommen. Was zeer de moeite waard en wat leek ik klein van boven. Is niet zo moeilijk natuurlijk want dat ben ik ook ;-). ’s Middags hebben we nog een wandeling gemaakt door het dorpje dat Nico en Diana al hadden verkend. Een ongelofelijke grote, oude boom (ben helaas de naam vergeten) die helemaal gestut was vonden we wel heel apart. En ook was er vorige jaar op 30 april ter ere van de kroning van Koning Willem Alexander een lindeboom geplant. Zo dichtbij voelen de mensen zich daar toch erg verbonden met Nederland en met ons koningshuis.
Na een verder rustige dag en een laatste nacht op het rotbed brachten we op maandag nog een bezoek aan de ‘Burcht van Bentheim”. Ook weer onder leiding met een gids. Er was een prachtige rozentuin bij het kasteel waarvan de geuren al snel in je neus kwamen, heerlijk. Dat maak je niet veel meer mee. Het bezoek aan het kasteel was zeker de moeite waard. Een vleugel wordt nog bewoond maar er zijn ook genoeg ruimtes opengesteld voor het publiek. O.a. de slaapkamer waar Emma en Wilhelmina in geslapen zouden hebben…
Rond 13.00 uur reden we weer weg en gingen we op huis aan. Onderweg begon de lucht steeds zwarter te worden en hebben we een gigantische bui op ons dak gekregen. Maar eenmaal thuis was het weer het mooiste weer van de wereld!

Het was een heel geslaagd weekend en zeer zeker voor herhaling vatbaar!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Terug in ons andere huis…

Afgelopen zondag ben ik met Binky weer teruggevlogen naar Nederland.

Ik had een voorspoedige vlucht met 3 stoelen voor mij en Bink, dus ik zat riant op de middelste stoel zonder last te hebben van iemand anders. Het leek wel ‘business class’ haha!

Diana kwam me ophalen en zij had al gezorgd dat mijn auto bij ons huis stond dus we konden meteen door naar “Ziest”. Samen de koffer naar boven gebracht en lekker snack gehaald. Een oer-hollandse kroket gaat er na zoveel maanden echt wel in, heerlijk! Lekker bijgekletst met dochterlief en rond 9 uur vertrok zij weer naar haar eigen huis want maandag moest er weer gewerkt worden.

Verkouden2Maandag werd ik wakker met keelpijn en was ik snotterig. Ik ben sinds januari 2012 niet meer grieperig of verkouden geweest dus het is nu even afzien, maar het komt wel weer goed.

Diana had ons als cadeau voor ons nieuwe huis een schilderij voor in de woonkamer beloofd. Ze had een schitterend schilderij gezien en ons de foto’s gestuurd. Het leek ons heel mooi maar ik moest het natuurlijk ook in het echt zien. Dus tussen de middag ben ik even naar Diana gereden om met haar in de winkel te kijken. Het is echt prachtig, dus heeft ze het gekocht en heb ik het meteen meegenomen.  We hangen het dit weekend op…  Ik weet zeker dat het prachtig staat.
Daarna even wat boodschapjes gedaan voor de eerste dagen en toen weer naar huis gereden.

Binky moet weer erg wennen, buiten vindt hij het heerlijk, loopt lekker achter rond te scharrelen en ligt in zijn ‘buitenmandje’ in de zon. Binnen loopt hij nog een beetje wazig rond, het huis voelt voor hem nog niet echt als thuis.

Dinsdag naar vriendin Ingrid geweest in Oisterwijk! Wat hadden we weer veel te vertellen, we hebben heerlijk bijgekletst en heerlijk gegeten, bedankt Ing voor de ontzettend gezellige middag en avond.

Op woensdag heb ik lekker lang geslapen en heel erg rustig aan gedaan. Lekker af en toe een half uurtje in de zon gezeten en alleen de straat op gegaan om Bink uit te laten.

Vandaag doe ik ook nog kalmpjes aan en vanavond komt dochterlief weer naar mij toe! Gezellig het hele Paasweekend samen,

Vrijdagavond gaan we naar de theateruitvoering “Dichter bij de horizon” van de 3JS in Alphen ad Rijn, ik heb er heel veel zin in!

Het Wilde Westen vlakbij…

Vorig weekend kwamen Maria en Natalia weer bij ons logeren en natuurlijk zouden we weer iets gaan ondernemen.

???????????????????????????????

Vrijdag hebben we ze thuis opgehaald. Ze waren druk na een lange schoolweer en ik ben niet zo’n fan van stoeien, maar na een paar keer waarschuwen, wat dus niks hielp omdat Opa er steeds om moest lachen, heb ik me er maar niks meer van aangetrokken. En het lijkt wel of het dan ook eerder stopt.

siouxcity_horarios_esZaterdag zijn we met zijn allen naar alweer een leuke attractie gegaan. Binky mocht ook mee, dat heb ik speciaal nagevraagd.
In de Barranco del Aguila in het zuiden van Gran Canaria is al in 1971 een compleet wild-west dorp nagebouwd, Sioux City genaamd, waar al meer dan eens filmopnamen werden gemaakt.
Ik heb genoten want ik ben dol op het Wilde Westen, volgens mij heb ik in een eerder leven in zo’n dorp gewoond. Ik kan ook geen genoeg krijgen van “Het kleine huis op de prairie” waar ik de hele DVD box van heb.

Het is allemaal net echt, erg leuk nagemaakt met o.a.

  • een saloon

  • een kerk met begraafplaats

  • een bank

  • een smederij

  • een politiebureau met gevangenis

  • een postkoetsstation

  • een school

  • een kapper

  • een paardenverhuur

  • een museum

  • en… uiteraard dieren zoals koeien, paarden, buffels en er is een reptielenhuis met slangen en spinnen. Ook zijn ze trots op de albino krokodil, de albino kangoeroe en de schattige stokstaartjes.

en een winkel, de ‘Western Store’, waar echt van alles te koop was, vooral veel cowboyhoeden.

Het was erg rustig toen we om 10.00 uur aankwamen en we hadden de tijd om rustig alles te bekijken en foto’s te maken. De medewerkers liepen allemaal als cowboy rond, hadden zo hun bezigheden en dat was erg leuk om te zien, net of het zo hoorde.

Om 11.00 uur werden er duels gehouden met pistolen. Nou ben ik niet zo van de wapens, maar dit waren uiteraard gewoon klappertjes en het hoorde er gewoon bij. Een een demonstratie lasso-gooien op Bennie de Bul. Maria wilde het ook proberen, maar het is moeilijker dan gedacht, het lukte haar niet. Daarna werd er een soort toneelstuk opgevoerd met Mexicaanse bandieten, erg geestig.

Toen gingen naar binnen, er was een show in de saloon met messenwerpen, allerlei lassotechnieken en dansen. We zaten nogal vooraan want dat wilden de kinderen, maar ze vonden het toch allemaal best eng en Natalia kroop al snel achter mijn rug. Vervolgens een show in de bar, met zang en acteurs. Alle medewerkers deden mee met van alles, ze reden paard, acteerden, serveerden eten en drinken, ze waren van alle markten thuis.

We hadden entreekaarten inclusief eten en een uur gebruik van de bar genomen, dus rond half 2 werd ons gevraagd of we al wilden eten, we hadden rode bandjes om onze polsen waar we aan te herkennen waren. Wij kregen 2 flinke karbonades van de bbq met Canarische aardappeltjes en mojosaus en wat salade. De meisjes kregen een flink bord kip-nuggets met patat.

Om 3 uur werd er in de hoofdstraat waar alleen maar zand lag (dat was inmiddels nat gespoten omdat er nogal veel wind stond) een ‘gewone’ dag in een dorp in het Wilde Westen nagebootst. Eerst kwamen er een aantal paarden met berijders en vlaggen aanrijden terwijl er traditionele muziek werd gedraaid. Daarna werd de kudde koeien met paarden en ruiters erachter en ernaast door de ‘main’ street gejaagd. Af en toe reed er een cowboy keihard voorbij op zijn paard. Er kwamen een paar dames in klederdracht aanwandelen, er liepen cowboys voorbij en toen beroofden een aantal boeven de bank, met alle gevolgen van dien, tot een ophanging aan toe. Het was hilarisch en we vonden het erg leuk.

In de saloon werd nog een demonstratie country-dansen gehouden en mensen konden ook meedoen. De hele dag was er trouwens country-muziek te beluisteren, ook op straat, heerlijk. Natalia heeft paardgereden, ze hebben allebei een leuke ketting uitgezocht en Maria koos aan het eind van de dag voor een cowboyhoed.

Rond 4 uur vertrokken we weer, we zaten onder het zand, het was alsof we op het strand waren geweest. We hebben ons in onze badkleding gehesen, toen gaan douchen beneden bij het zwembad en een lekkere duik genomen. Daarna meteen maar onder de warme douche, de haren gewassen en zo waren we weer snel allemaal schoon. De meiden waren behoorlijk moe, Maria heeft nog enigszins last van haar been en loopt nog steeds niet helemaal normaal, dat is ook vermoeiend natuurlijk. De volgende dag hielden we een rustig ochtendje, ze hadden niet eens zin om te gaan zwemmen. ’s Middags hebben we ze naar huis gebracht en zijn we lekker blijven eten.

Het was weer een geslaagd weekend!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dat was eng…

Tijdens ons 4-daagse tripje naar La Palma (het verslag volgt nog) gebeurde er iets engs…

We kwamen aan op het hoogste punt, El Roque de los Muchachos op 2426 meter hoogte, en stapten uit de auto. Wij deden Binky aan de lijn en wandelden langs de auto’s op de parkeerplaats richting het uitzichtpunt.

RaafOpeens kwam er een raaf aan vliegen, waar hij opeens vandaan kwam… we hadden geen idee. Hij was wel geringd en hij landde op een auto naast de onze. Hij draaide zijn kop om en keek Binky helemaal na. We schrokken ervan en Diana tilde Binky voor alle zekerheid maar op. Eenmaal op het looppad keek ze rond maar zag de vogel niet meer dus liet ze hem aan de riem meelopen op het pad.

Raaf2Opeens zagen we de raaf weer aan komen vliegen en hij ging op een hek zitten, misschien 1,5 meter bij ons vandaan. Hij begon te schreeuwen en loerde naar Binky en weer schrokken we behoorlijk. Een raaf is dan wel geen echte roofvogel maar eet wel knaagdieren en hij zag onze Binky vast aan voor een konijn of iets dergelijks, in ieder geval als een lekker hapje… Diana heeft hem daarna dus maar steeds gedragen tot we bij de auto terug waren.

We moesten er niet aan denken dat die vogel Bink zou hebben gegrepen maar gelukkig is het goed afgelopen…