Bekeuring…

Geschreven als WE300, een schrijfuitdaging van Plato.
Het woord voor april/mei is OPLOSSING. Dit woord mag niet gebruikt worden in het verhaal.

brug bij WesterkerkHoogzwanger, nu 40 jaar geleden, ging ik met mijn moeder naar de Rozengracht in Amsterdam. Ik had haar met de auto ergens opgepikt. Ik kwam uit Oost en zij kwam met de bus uit Sloten. We wilden naar een lampenwinkel. Ik vond een mooi plekje om te parkeren aan de Prinsengracht, vlakbij de Westerkerk. Volgens mij stond hij daar prima.

Helemaal verrukt van het leuke oranje lampje dat we gekocht hadden, de babykamer was oranje met blauw, streken we neer op een zonnig terrasje, mama trakteerde op een lekkere kop koffie. Bijna huppelend gingen we na een uurtje terug naar de auto.

We liepen over de brug richting de kerk en opeens zag ik een agent naast mijn auto staan. Mijn moeder zag het ook en vroeg: “Mag je daar soms niet parkeren?”

Met mijn dikke buik (en die was echt heel dik) waggelde ik op een holletje richting de auto… Onderweg stonden langs de stoep allemaal Amsterdammertjes (de bekende 3-kruizen paaltjes) en al kijkend naar de agent zag ik één ervan over het hoofd. Het moet een hilarisch gezicht zijn geweest want ik rende tegen dat paaltje aan en bleef met mijn rok (overgooier) erop hangen en zat er dus op een erg rare manier bovenop.

Ik moest vreselijk lachen maar schommelde door naar de agent die het allemaal zag gebeuren. Helaas, hij was niet te vermurwen, ik kreeg mooi een prent voor fout parkeren. Die bekeuring konden we meteen gaan betalen op het politiebureau aan de Stadhouderskade. Zonde, 15 gulden was veel geld en zo breed hadden we het niet. Maar gelukkig was mama bereid de helft te betalen, mooi geregeld dus.

We kwamen nog steeds lachend het politiebureau binnen en dat om  een bon te voldoen… De balieagent zei later dat hij zoiets nog nooit had meegemaakt.

Foto genomen van Google-Earth, niet best maar het gaat om het idee ;-).

Advertenties

34 gedachten over “Bekeuring…

  1. Truus

    Wat een geweldig humoristisch verhaal Trees. 🙂
    Natuurlijk wel omdat het goed afgelopen is, op die bekeuring na dan. ;-(
    Het bedrag is tegenwoordig peanuts, daar kom je nu niet meer mee weg. 😦

    Like

    1. Trees

      Dankje Truus! Het is in al die jaren best vaak verteld, meestal begon mijn moeder er dan over eigenlijk. Toen was het wel veel geld hoor en zo zonde ook nog ;-).

      Like

  2. Nathalie

    En die agent zijn gezicht strak houden…

    Veertig jaar terug lag ik in een wit ledikantje met kleine groene spijlen. De commode was ook donker groen met koperen handvaten. Een rood met blauw hemeltje en dekentje… (tja.. waar foto’s niet goed voor zijn).

    Ik heb genoten van je herinnering.. gelukkig heeft het je maar 7,50 gekost.

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Ja lullig hoor… 😉
      Oh ja leuk hè, die kleuren uit de jaren 70. En zoals alles komt het allemaal weer terug.
      Ik vond het erg lief van mijn moeder dat ze de bekeuring deelde met mij. ik vond het een prima oplossing! Ik heb later nog wel eens een bekeuring gehad waar ze bij was. We hadden het toen financieel beter en toen deed ze het niet.hoor ;-).

      Like

  3. Letterzetter

    Mooi beeldend geschreven! Goh, toen kon dat nog, met de auto Amsterdam in…
    Tja, agenten moeten ook hun werk doen, maar een beetje consideratie met een
    zwangere vrouw mag hij toch wel tonen. Maar goed, alles kwam op z’n pootjes terecht gelukkig.
    Mooie WE, die leuke herinneringen oproept aan de periode (40 jaar geleden!) dat
    ik daar werkte.

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Dankjewel! Ik vond ook dat die agent wel iets coulanter had kunnen zijn hoor, zeker omdat hij me op de paaltje had zien landen ;-).
      Dus je hebt in Amsterdam gewerkt? Als agent? 😉

      Like

  4. Dwarsbongel

    Tja, die agent voelde zich waarschijnlijk niet in de positie om die bon te verscheuren, omdat hij bang was niet genoeg bekeuringen uit te delen. Met zulke kleine bedragen was het natuurlijk moeilijk om het quota te halen…

    Like

  5. jokezelf

    Jeetje wat een verhaal. En wat een stomme agent om zo te blijven vasthouden aan die bekeuring. Destijds konden ze zo’n bon volgens mij nog doorscheuren en met een serieus gezicht het vingertje heen en weer laten gaan terwijl ze “niet meer doen hè?” zeiden. Ik bedoel; iemand in positie die kun je toch wel een beetje ontzien? Leuke WE. Heel beeldend. Ik zie het zó voor me.

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Nou, ik vond het ook heel kinderachtig hoor. Denk ook wel dat hij hem zo door had kunnen scheuren. Hahaha, iemand in positie, ja dat was ik natuurlijk wel :-).
      Dankjewel!

      Like

  6. friesenfruitig48

    Wat een ontzettend leuk verhaal Trees…gelukkig geen valpartij maar wel een lachbui tussen moeder en dochter, erg sneu dat je toch een bekeuring kreeg!…
    Ik zie die “positieovergooier” ook helemaal voor me, o zo herkenbaar, plooien vanaf de buste? 😉 en de kleuren van de kinderkamer geweldig…bij ons was het bruin met oranje 🙂
    Liefsss, Hanny

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Ja het liep goed af gelukkig…. Ja, die overgooier, iedereen die zwanger was had er misschien 1 of 2 en elke keer een ander bloesje of truitje eronder. Vanwege die herkenbaarheid heb ik dat er even tussen haakjes gezet. Dacht wel dat ik daar reactie op zou kunnen krijgen, leuk :-).
      Ja die babykamer was heel schattig, piepklein, met alleen plek voor een ledikantje en een commode… Mooie tijd hoor!

      Like

  7. Greet

    O, even dacht ik dat je zou gaan vallen met alle kwalijke gevolgen van dien. Gelukkig niet. Wat een leuk verhaal. Op het moment zelf zal het niet zo leuk geweest zijn, maar achteraf heb je er de grootste pret om.

    Like

    1. Trees

      Nee, gelukkig niet, hoewel ik die laatste weken een beetje pech had, want ik was 2 weken daarvoor ook al met de fiets op de tramrails gevallen… Toen wel naar het ziekenhuis gegaan omdat ik het kindje niet meer voelde… maar ook dat liep goed af ;-).

      Like

    1. Trees

      Het was een rare situatie maar alles viel achteraf mee. Het lampje…? Dat heeft echt in het kamertje gehangen, misschien had mijn moeder de tas vast, geen idee. En nu ligt het misschien wel in een retro winkel 😉

      Like

  8. corry

    wat een verhaal trees, gelukkig is het goed afgelopen.
    ik heb 66 km gereden waar 50 mag en de boete is 114,50 euro wat een verschil met vroeger he.

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Oh ja Corry, we hebben het er nog vaak verteld hoor! Ja die boete’s van tegenwoordig zijn niet meer te vergelijken met vroeger. Zonde hè…

      Like

  9. Trees

    Dankje Plato! Het zag er niet uit hoor, echt niet, volgens mijn moeder dan, maar de agent was alleen maar met zijn werk bezig…
    Beetje drukke weken gehad, maar wel heel leuk, nu weer alle tijd!

    Like

  10. platoonline

    Van dit verhaal krijgt een mens Beeldjes, Trees. Ik zie je op dat paaltje wankelen. Lullig van die agent dat ie niet wat door de vingers keek. Befehl ist befehl, denk ik dan onmiddellijk gemeen.
    Mooie WE, Trees, net nog op tijd. Fijn dat je tijd hebt vrij kunnen maken tussen al die reisperikelen door 🙂

    Like

Reacties... heel graag natuurlijk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s