Dag mama…

Geschreven als WE300, een schrijfopdracht van Plato. Het woord voor de maand november is: “SCHEIDEN”. 
Dit woord mag niet worden gebruikt in het verhaal…

Esther was een heel verlegen peutertje en altijd graag bij haar ouders in de buurt. Haar broertje Alexander was een ‘haantje de voorste’ en dus precies het tegenovergestelde.

Op een dag waren mama en papa uitgenodigd voor een familiedag vanwege het 40-jarig huwelijk van een tante en oom die een busreisje hadden georganiseerd. Het werd een leuke dag. Toch viel het haar ouders juist op die dag extra op dat ze toch wel heel erg eenkennig was voor haar 3,5 jaar. Constant hield ze de benen van mama vast en verschool zich achter haar als er iemand van de familie aandacht aan haar schonk. Het was een mooi kindje, klein en tenger met blond haar en prachtige helblauwe ogen.  Maar op de foto’s kwam ze niet echt goed over op die dag. Ze bleef maar naar beneden kijken en vond kennelijk haar schoenen bijzonder interessant.

Ze besloten haar in te schrijven op een peuterspeelzaal zodat ze kon wennen aan andere situaties en kinderen.  Op haar eerste peuterspeelzaaldag bracht mama eerst Alexander naar de kleuterschool, zoals altijd op de fiets, één kind voorop en één achterop. Daarna reed ze naar de peuterspeelzaal en vertelde Esther onderweg nogmaals wat er ging gebeuren. Haar buurjongetje ging ook die dag voor het eerst en daarom vond ze het wel leuk .

Ze keek haar oogjes uit, maar toen mama wegging huilde Esther dikke tranen, wat het extra moeilijk maakte voor allebei. Even doorzetten zei de juf, het komt wel goed. De tweede keer gebeurde hetzelfde en mama wilde haar al bijna weer mee naar huis nemen. Maar de derde keer ging het zomaar goed. Na een dikke knuffel, kus en ‘dag mama’ liep ze met haar vriendje naar de blokkenhoek en keek niet meer om.

Mama fietste huilend naar huis, ze moest nu loslaten…

Advertenties

30 gedachten over “Dag mama…

  1. depetvantruus

    Je hebt deze bijzondere gebeurtenis mooi beschreven Trees.
    De laatste zin is eigenlijk wel grappig. Moeder die huilend naar huis fietst terwijl dochter zich vrolijk vermaakt. Gelukkig is het voor beide allemaal goed gekomen. 🙂

    Like

  2. Mirjam Kakelbont

    Je hebt het met veel gevoel geschreven! Toch herken ik mezelf er maar een klein beetje in: mijn dochter ging lachend naar de peuterspeelzaal en eenmaal binnen zwaaide ze naar me, zo van: moet jij niet weg?? Ze heeft geen traan gelaten. Ik was als de dood dat ze aan het eind van de ochtend niet met me mee naar huis wilde, maar gelukkig, daar gaf mevrouw toestemming voor…
    Het kan verkeren 😉

    Like

    1. Trees

      Jij had dus een hele andere ervaring, ja zo kan het ook hè… Gelukkig was het met mijn dochter snel weer in orde 😉
      Enne… fijn dat je weer even langs kwam waaien 🙂

      Like

  3. platoonline

    Ach, denk ik nu bij mezelf, mensen zijn nog humaan. Vissen vreten hun eigen kroost op en het babyolifantje moet de kudde maar kunnen volgen. Maar wij sturen zo’n peuter naar de speelzaal waar hij zich lekker kan uitleven en als ze daarmee klaar zijn, wie staat er dan buiten te wachten met de fiets en thee met koekjes thuis? Ach, was ik maar weer een dagje kind.

    Like

Reacties... heel graag natuurlijk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s