Wegwezen…

Geschreven voor WE300 – AFWISSELING
(helemaal fictie dit keer)

Zouden er nou echt mensen zijn die dat durven? Opeens de geest krijgen en simpelweg vertrekken? De auto pakken, een trein instappen en verdwijnen, zomaar, zodat niemand je meer vindt?

Ome Jan had het zich al zo vaak afgevraagd en er zelf heel vaak over nagedacht of hij het zou kunnen. Zogenaamd een pakje sigaretten gaan kopen, gewoon je neus achterna gaan, alles achter je laten en dus met de noorderzon vertrekken.

Zijn hele leven had hij in het gareel gelopen. Gedaan wat zijn ouders vroegen, wat zijn baas eiste, wat zijn vrouw wilde, wat zijn kinderen van hem verwachtten. Soms snakte hij naar verandering, maar had nooit de moed om voor alles te vluchten

Vaak vroeg hij zich af hoe zijn leven zou zijn gelopen als hij wel naar zijn innerlijke stem had geluisterd die alsmaar zei: “Wegwezen hier Jan, dit is geen leven voor jou. Pak je biezen en vertrek!”

Peinzend zat hij op het bankje voor zijn huis. Heel toevallig was net het nummer op de radio van Acda en De Munnik, het ging over ‘Herman’. Die was naar Frankrijk vertrokken toen hij het allemaal niet meer zag zitten. Daar verkocht hij zijn auto en de volgende dag zag hij zijn eigen overlijdensadvertentie in de krant. De auto was verongelukt en verbrand en men dacht dat hij de bestuurder was die door het ongeluk was overleden. Toen was Herman pas echt vrij want men zou denken dat hij dood was.

Ome Jan had eigenlijk best wel bewondering voor die Herman, die had gewoon gedaan waar hij zelf al jaren over na liep te denken. Maar nu was het te laat, hij was inmiddels 76 jaar, krakkemikkig door het harde werken en hij had de zorg voor zijn zieke vrouw.

Nee, het was er nu te laat voor…

Advertenties

32 gedachten over “Wegwezen…

  1. IkenMij

    Of je nu zo blij moet zijn je eigen overlijdensadvertentie in de krant zien staan, dat weet ik nog net niet.
    Ik ben ‘m wel eens gesmeerd. ’s Ochtends de eerste bus genomen met een rugzak op en zo vertrokken. Uiteindelijk wel een aantal mensen op de hoogte gebracht natuurlijk.. stel dat er een erfenis te verdelen is.
    Arme man.. ik hoop dat hij wel tevreden is geweest in zijn leven. Mooie we300 Trees.

    Like

  2. reismeermin

    Tja ik heb wel eens mijn biezen gepakt om in het buitenland te gaan wonen of werken, maar ik was nooit echt van het vizier van mijn familie en vrienden.
    En waarom zouden verhalen alleen goed aflopen dat doen ze in het echte leven ook niet altijd..

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Dat doen wel meer mensen he, mijn zoon was 16 toen hij een jaar naar Amerika ging in een gastgezin als exchange student. Maar echt verdwijnen? Gelukkig ken ik niemand die dat heeft gedaan…

      Like

  3. gewoonanneke

    Een mooi verhaal stiekem hoopte ik dat hij toch met de noorderzon was vertrokken maar je mag altijd blijven dromen. Heb zelf wel na 35 jaar huwelijk voor mezelf gekozen zonder spijt en wroeging, een proces van jaren maar wel een goed gevoel dat je iets wat je al zo lang voelt opeens doet en het ook nog eens goed uitpakt.

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Helaas komt er voor sommigen mensen wel eens een tijd dat je echt voor jezelf moet kiezen, ben heel blij voor jou dat het goed is uitgepakt! Maar echt helemaal verdwijnen en alles achter laten? Gelukkig doen niet veel mensen dat…

      Like

  4. jeetjemina

    Mooi verhaal, het begin pakt direct en nodigt uit om verder te lezen.
    Want wie wil dat nu niet: gewoon je biezen pakken, wegwezen en maar
    zien waar je terecht komt!
    (nou ja ik niet, hihi)

    gr eva

    Like

  5. Truus

    Geweldig geschreven Trees. 🙂
    Het einde was verrassend, want te laat…
    En ja, er is moed voor nodig om jezelf van het (knellende) keurslijf van het leven te bevrijden. Het roer om te gooien.
    Of is dat verantwoordelijkheidsgevoel.

    Like

  6. Platoonline

    Heel mooi verhaal. En zo herkenbaar. Wie zou er niet zo maar eens anoniem tussenuit willen.
    Maar ja, je hebt kinderen, een partner, allemaal mensen die van je houden en dus zit je met gouden draden gevangen in het web van liefde en verwachtingen. Maar toch:::: het blijft ontroerend. Ik zat net te denken: de enige ontsnapping voor zo’n man is een plotselinge dood. Maar als je een zieke vrouw hebt, durf je niet eens dood te gaan. Want wat moet zij dan?

    Je verhalen lopen misschien niet prettig af. Maar dat is dan maar zo. De kwaliteit is prima.

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Inderdaad, ik denk ook dat iedereen zulke gedachten wel eens heeft.
      Het is nu juist de verantwoording to van zijn vrouw die hem tegenhoudt en de leeftijd natuurlijk…

      Eigenlijk weer een sneu einde, dat realiseerde ik me inderdaad pas geleden. Maar dit is wel mijn eerste helemaal fictieve verhaal, dacht echt altijd dat ik dat nooit zou kunnen. Maar nu jij ook tevreden bent… volgen er vast nog wel meer . Dankjewel!!!

      Like

  7. Toos

    Inderdaad,een verhaal dat je best wel bezig kan houden,maar weet je Treeske,je neemt je eigen mee,en ik ben dan bang,dat het niet veel uitmaakt waar ter wereld je ook verblijft.
    Daarom blijf ik maar hier,lijkt me een goed plan,en ik vaar er wel bij….toedeloe.Cato!

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Nou Tooske, je hebt helemaal gelijk denk ik… Voor jezelf kun je nooit vluchten!
      Blijf jij maar lekker in het Limburgse, dat lijkt mij ook een goed plan. Stel je voor dat ik je nooit meer zou kunnen opzoeken?

      Like

  8. musicinmind

    Wow, mooi beschreven! Ik denk dat iedereen deze momenten wel kent maar er zijn er zeer weinig die het daadwerkelijk doen…maar uiteindelijk loopt het leven toch zoals het lopen moet en is er dus ook een reden waarom ome Jan het nooit eerder heeft gedaan…..

    Like

  9. geesje

    Geweldig goed verhaal Trees, ik heb een beetje medelijden met deze Ome Jan. (doordat je de hoofdpersoon een naam gaf werd je verhaal levensecht)

    Like

  10. Mirjam Kakelbont

    Je schrijft toch altijd goed, dat heeft volgens mij niets te maken met hoe je verhalen aflopen? Maar wat waar is, is waar: een keigoed verhaal! Knap geschreven. Ik voelde op het laatste plaatsvervangende treurigheid.

    Like

    1. Trees Berichtauteur

      Dankjewel Hanneke… het liedje op de radio gaf me inspiratie!
      Krijg jij dat ook als je iets gaat schrijven? Word je ook benvloed door iets dergelijks?

      Like

    1. Trees Berichtauteur

      Dankjewel Marja. Ik realiseer me eigenlijk nu dat mijn verhalen nooit echt goed of leuk aflopen…
      Volgende keer iets leukers aan het eind breien…

      Like

Reacties... heel graag natuurlijk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s