Mijn taaie tante…

Mijn oma, de moeder van mijn moeder, had haar eerste man verloren aan de Spaanse griep tijdens de Eerste Wereldoorlog. Ze bleef achter met 2 kleine meisjes, één van 2 jaar en één van een paar maanden oud.

Er was geen geld en uit een soort nood (voor zover wij het hebben begrepen) is ze toen met mijn opa getrouwd. Hij was schoenmaker en ongeveer 10 jaar ouder. Een weduwnaar met 3 volwassen kinderen die niet meer bij hem woonden. Zo werd hij verzorgd en had mijn oma met haar 2 dochtertjes (de jongste was dus de tante waar dit verhaaltje over gaat) weer een dak boven haar hoofd. Ze zijn van elkaar gaan houden en er werden daarna nog 6 kinderen geboren, 4 meisjes (mijn moeder was de derde) en 2 jongens.

De laatste jaren is de familie aardig uitgedund. Alleen de 2 broers van mijn moeder leven nog en mijn oude taaie tante Wil. Vroeger heette ze trouwens ‘Mien’, maar haar man noemde haar altijd “Wil”, dat vond ze zelf ook mooier, en zo is die naam uiteindelijk door velen in gebruik genomen. Hoewel veel neven en nichten er moeite mee hadden haar zo te gaan noemen.

Hendriks-Tante WilTante Wil wordt in juli 93 jaar en ziet er nog heel erg goed uit. Altijd op en top als een dame, verzorgd, met mooie kleding, sieraden en gekapt haar.
Ze is eigenlijk altijd redelijk gezond geweest. Ongeveer 20 jaar geleden (de exacte tijd weet ik niet meer) heeft ze een tijdje gekwakkeld. Ze had opeens heel erg moeite met slikken. Ze kon geen eten en drinken meer door haar slokdarm krijgen. Als ik het goed heb heet die aandoening ‘achalasie’. Het is een vervelende ziekte en in die tijd was ze ook erg verzwakt. Een andere tante was net overleden op 60-jarige leeftijd. Op haar begrafenis zei mijn nicht Ardy (de dochter van tante Wil); “Wie zal de volgende zijn? Vast mijn moeder…” Ze hadden toen echt niet het idee dat ze zo oud zou worden.

Maar ze heeft een behandeling gekregen en kon er goed mee verder leven, kleine beetjes tegelijk eten en zo. Zo nu en dan stak het de kop weer op en soms moest ze worden opgenomen en behandeld.

Sinds een paar jaar is ze alleen na het overlijden van haar man, maar woont nog gewoon zelfstandig in Amsterdam. Ze gaat iedere dag naar buiten om een boodschapje te doen, te wandelen of ze gaat met de tram naar het centrum. Dan gaat ze even winkelen in de Bijenkorf en drinkt daar een kopje koffie. Soms spreekt ze af met een vriendin of met een van haar dochters die dan gezellig meegaan. Dan weer met de tram terug. Helaas gaan haar ogen nogal achteruit dus wordt het wel moeilijker voor haar om alleen te gaan.

Een paar weken geleden kreeg ze weer last van haar kwaal en kon ze niet meer eten en later ook niet meer drinken. Ze modderde het weekend door maar er trad geen verbetering in. Omdat ze zelf ook wel wist dat ze zou kunnen uitdrogen nam ze een moedig besluit. Op dinsdag 19 januari stapte ze op de tram en ging in haar eentje naar het Lucas/Andreas Ziekenhuis. Ze was ook zo verstandig om een tandenborstel, de tel.nummers van haar kinderen en haar papieren in een tas te doen.

Lucas-Andreas ziekenhuis

Ze meldde zich bij de Eerste Hulp. Daar kon ze eerst niet geholpen worden. Ze moest een verwijsbriefje hebben van de huisarts. “Jammer dan, die heb ik niet” zei ze. Ze liet zich niet zomaar uit het veld slaan. Ze bleef volharden dat ze HIER EN NU moest worden geholpen omdat ze het hele weekend al niet had kunnen eten en drinken.
Uiteindelijk mocht ze blijven, maar dan moest ze de anderen eerst voor laten gaan. En zo kwam er uiteindelijk een arts bij haar en die zei natuurlijk dat ze meteen opgenomen moest worden anders zou dat mensje uitdrogen. Dus zo gezegd zo gedaan.
Ze kreeg meteen een infuus, 2x een slang in haar slokdarm en maag, de volgende dag alle restanten die nog in haar maag zaten eruit gegooid en op vrijdag werd er een CT scan gemaakt van slokdarm en maag. De uitslag zou na het weekend bekend zijn.

Haar dochter Ardy (mijn nicht uit België) besloot om op zondag met dochter, schoonzoon en kleindochter op bezoek te gaan. Eenmaal in het ziekenhuis hadden ze wel zin in een kopje koffie en gingen ze met zijn allen naar beneden. Een rolstoel halen? Nee, dat was niet nodig, ze kon toch zeker wel lopen…

Een week na de opname kreeg ze voor het eerst weer vast voedsel en als ze daar niet misselijk van zou worden zou ze binnenkort weer naar huis mogen. Ze had al een beetje de pest in dat het langer duurde dan ze gedacht had en dat ze dan haar kaartmiddag weer moest laten schieten… Inmiddels is ze weer thuis en hopelijk blijft het nu weer een tijdje rustig.

Haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen zijn apetrots op hun flinke moeder en oma en ik ben trots op mijn ‘oude taaie tante’!

Tante Wil, goed gedaan hoor! Die 93 haalt u met gemak en als u gewoon doorgaat met ademhalen én eten en drinken wordt u vast wel 100!

Advertenties

4 gedachten over “Mijn taaie tante…

  1. mijn gedachten

    Wat jouw tante voor jou is, is mijn tante voor mij.
    En ik ben ook blij dat ik bij je lees, want de warmte en de liefde straalt naar binnen.
    Nog c.a 10 weekjes en ik vertrek weer naar mijn geliefde Kreta!
    Jouw zon is ook een beetje mijn zon.

    Like

  2. Ardy

    Heel goed verwoord Trees, ze is nog wat zwakjes maar dat zal allemaal wel weer goed komen……
    Hier weer opnieuw een wit sneeuwtapijt, winter blijft gewoon doorgaan, achja morgen is het pas 1 februari dus…………
    SMUFFELS!!!!

    Like

Reacties... heel graag natuurlijk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s