Op naar de zomer…

Ik ben alweer 1,5 week terug in Holland. We hebben het heerlijk gehad op Gran Canaria, maar een zomer in Holland trekt gewoon toch!

De vlucht was goed, de nacht niet zo, de zondag gezellig. De eetafspraak ging niet door, vanwege ziekte van Milan, maar we zijn dus ‘s middags even langs gegaan en hebben iedereen weer even gezien, inclusief schone zus. die eerder kwam dan ze van plan was. En omdat we allebei een kort nachtje hadden gehad leek het me beter om aan het eind van de middag naar huis te gaan. Diana kon lekker op tijd naar bed om een beetje bij te slapen en ook voor Bink en mij was het lekker om niet op maandag naar het zuiden te hoeven rijden.

De vorige week bijgepraat met een aantal mensen, lekker meegegeten bij de buren. De koelkast gevuld en afgelopen zaterdag Nico weer opgehaald. Nadat zijn koffertje was uitgepakt ging hij naar buiten en begon meteen met de straat te vegen en mosvrij te maken. Onkruid wieden en het een en ander snoeien. Het zag er al snel een stuk beter uit.

Gisteren heeft hij de loungeset uitgepakt en alles weer op zijn plek gezet, daarna nog even een klein uurtje gefietst op de racefiets. En natuurlijk genoten van het zonnetje! Hij was ‘s avonds wel kapot want zo hard werken doet hij in de winter niet, maar het moet toch even om alles weer netjes te krijgen.

Vanmorgen de Capri in de winterstalling voorzien van zijn accu en na 4 keer starten werd hij wakker uit de winterslaap. Dus niet slecht voor het oude beestje, hij wordt dit jaar 36 jaar!

Ikzelf ben druk bezig met De Stippel. De weblog voor ons park. Frans en ik hebben een eigen domein aangevraagd, alles is inmiddels op orde en nu kan de website gevuld worden. Leuke plugins gezocht, de berichten per categorie overgezet. Die moeten allemaal nog nagekeken worden omdat ze vanuit weblog.nl met allerlei rare tekens zijn geimporteerd, de slideshows zijn weg en de foto’s staan scheef. Nog een lekker klusje, maar dan heb je ook wat… Nog een weekje en we kunnen live met onze vernieuwde Stippel.

En zo is ons leventje in Holland weer van start gegaan… wat zal deze zomer ons brengen?

Een wijze les van jongeren…

Bij het verlaten van een supermarkt stelt de jonge caissière aan een oudere vrouw voor dat zij voortaan haar eigen boodschappentas maar mee moet nemen in plaats van een plastic tas te kopen. “Want plastic tassen zijn niet goed voor het milieu”, zo zegt ze.

De vrouw verontschuldigt zich en legt uit:”Wij hadden dat groene gedoe niet toen ik jong was!”

De caissière antwoordde:”Ja, en dat is nou juist ons probleem vandaag de dag, jullie generatie maakte zich niet druk om het sparen van het milieu voor de toekomstige generaties!”

Ze had gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in onze dagen. Toen hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in flessen, die we leeg en omgespoeld terug brachten naar de winkel. De winkel stuurde deze dan terug naar de fabriek en in de fabriek werden deze flessen gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Wij deden écht aan recycling. Maar we deden niet aan dat groene gedoe in die tijd!

Wij liepen trappen, omdat we niet over roltrappen en liften beschikten in elk gebouw. Wij liepen naar de supermarkt en hesen onszelf niet iedere keer in een 300 PK machine als we 2 blokken verder moesten zijn. Maar ze had gelijk, wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!

Babyluiers gingen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden. We droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende machine die continue 220 volt verbruikt. Wind- en zonne-energie droogden onze kleren echt. Vroeger, in onze dagen.

Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en kregen geen gloednieuwe kleren. Maar de jonge dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

In die tijd hadden we – misschien – 1 tv of radio in huis en niet 1 op elke kamer. De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet een scherm ter grootte van de bijenkorf.

In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat we geen elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden.

Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of plastic bubbeltjes folie.

In die tijd gebruikten we geen apparaat met een motor die op benzine het gazon maaide. We gebruikten een maaier die geduwd moest worden en functioneerde op menselijke kracht.

Wij sportten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen, die werken op elektriciteit. Maar ze heeft gelijk. Wij hadden dat groene gedoe toen niet.

Wij dronken uit een fontein wanneer we dorst hadden, in plaats van uit een plastic fles die we na 30 slokken weggooien. Wij vulden zelf onze pennen met inkt, in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen. Wij vervingen de mesjes van het scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien alleen omdat het mesje bot is. Maar wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

Mensen namen de trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar school in plaats van hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te gebruiken. Wij hadden 1 stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien.

En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te vangen van een satelliet die God weer hoeveel kilometers verderop in de ruimte hing, zodat we contact konden leggen met anderen en uit te vinden waar de dichtstbijzijnde pizzatent zich bevindt.

Maar is het niet in- en intriest dat de huidige generatie klaagt over hoe verspillend wij ‘oudere mensen’ waren, gewoon omdat wij dat groene gedoe niet hadden in die tijd?

Met dank aan Willy Lisse!!!

Een vreemd fenomeen…

Waar we zo nu en dan last van hebben op
Gran Canaria is een vreemde wind die uit de
Sahara over komt waaien.
Ik schreef er al eens eerder een logje over…
Nog eens lezen? Klik HIER…

De afgelopen week was hij er weer, 3 dagen dus. De horizon is niet te zien en je kunt dan zelfs zonder problemen IN de zon kijken omdat er een heel waas van stof voor hangt.

De informatie hieronder is van de Sirocco zelf ;-)
(overgenomen uit het clubblad van de Nederlandse Vereniging Canaria.)

Hallo, ik wil me graag voorstellen, mijn naam is SIROCCO. Mijn geboorteplaats is het West-Afrikaanse Sahara en ik heb nog 2 andere namen, namelijk CALIMA en IJSSIROCCO.

Onder deze 3 namen ontsta ik in de Sahara om dan op reis te gaan in de richting van de Canarische eilanden. Met de zuidenwind ben ik als CALIMA onderweg, met westenwind als IJSSIROCCO en met de oostenwind als SIROCCO.

Voor die reizen heb ik geen speciale maand of datum nodig. Ik blijf altijd een oneven aantal dagen, soms één, drie, vijf dagen, maar ook wel eens negen dagen of nog langer. 

Ik ontsta als 2 lage drukgebieden samen komen. Boven de Sahara is het hele jaar door een laag drukgebied en als de Canarische eilanden een tweede lage drukgebied in de richting van de Sahara sturen gebeurt er iets. Als ik niet wil dat ze dat doen ga ik protesteren en ga dan op reis.

Dan ga ik mijn fijne zandstof van de Sahara heerlijk over de eilanden uitschudden. Helaas kan ik niet overal tegelijk zijn, maar ik heb voor de gelegenheid hoofdzakelijk het mooiste vakantiegebied van Gran Canaria uitgezocht, namelijk het zuiden. Ik ga ook wel eens naar Lanzarote en Tenerife, heel vaak ben ik ook te vinden op Fuerteventura.

Niet dat ik eenzijdig ben hoor, soms ga ik als ‘sirocco congelado’ weg, dan heb ik rode stof en ijskoude wind bij me. Maar heel vaak ga ik met de oostenwind naar Gran Canaria met rode stof en zeer hoge temperaturen, soms heel hoog, zo tussen de 40 en 50 graden. 

Ik heb me nu voorgesteld en neem me maar zoals ik ben, protesteren of mopperen helpt niet, ik doe toch wat ik wil. En in Nederland gaat het ook niet zoals jullie het graag zouden willen hebben!

SIROCCO

De winter…

De afgelopen winter is ontzettend snel voorbij gegaan!

Het is tijd om weer terug te gaan naar Holland. Morgenavond vlieg ik, samen met Binky, om 19.55 uur weer terug met Transavia. Nico blijft nog een weekje langer.

Ik kom dus ‘s nachts aan en blijf dan 2 nachten bij Diana. Op zondag gaan we eten bij Oscar en Mariëlle, dat wordt vast weer heel lekker en gezellig. Ik ben erg benieuwd naar Milan, die intussen 3.5 jaar is en natuurlijk naar de kleine Isabel, die ik nog maar één keer gezien heb toen ze ruim 4 weekjes was, intussen is ze al bijna 5 maanden! Schone zus Hilda is er waarschijnlijk ook, dat zou leuk zijn, dan zien we elkaar meteen weer even.

Op maandagochtend ga ik dus weer terug naar huis! Ik heb er wel weer zin in hoor!

Natuurlijk laten we hier op Gran Canaria weer onze zoon, schoon en kleindochters achter, maar ja, dat is nou eenmaal niet anders. De tijd gaat zo snel, voor we het weten is het weer begin oktober en dan gaan we allebei weer terug, de vluchten zijn alweer geboekt!

Maar hopelijk eerst genieten van een mooie zomer in Nederland…

Definitief…

Al een paar dagen ben ik bezig om mijn berichten uit mijn oude weblog te exporteren en te importeren in mijn tijdelijke WordPress weblog.

Hier staan intussen al heel veel oude berichten in…

De reden is dat ik besloten heb definitief bij Wordpress te blijven bloggen en mijn oude stekkie te verlaten. Het duurt te lang, heb niet het idee dat het echt allemaal goed gaat komen, hoewel ik toch altijd heel veel vertrouwen heb gehad.

Ik vind het bloggen bij WordPress heerlijk. Alles gaat even makkelijk en het is overzichtelijk. Een leuk thema dat ik af en toe eens verander, maar ik kom tenslotte toch weer terug bij het themma wat ik nu gebruik, ik vind het wel bij me passen.

Dus, welkom allemaal op mijn definitieve weblog bij WordPress “Nederlandse en Spaanse Van Geldorpjes”

Ik word het zo zat…

En weer ben ik aan het rommelen met mijn laptop/beeld.

Het kleine TVtje dat ik gebruikte als 2e beeldscherm doet het nu ook al niet meer. Wel gewoon TV en zo, maar de verbindingskabel die ik gebruikte werkt dus niet meer.

Gelukkig wel met de grote TV, dus nu staat mijn laptop op de plank naast de grote TV… om toch maar beeld te hebben… Erg vermoeiend want de meeste tijd sta ik er bij ;-)

Nog een paar dagen en dan ga ik in Holland verder knutselen en mijn laptop toch maar even na laten kijken. Misschien is het toch een simpele reparatie (hoop verloren, alles verloren) dat zei de computerwinkelmeneer de vorige keer! En anders wordt het toch echt een nieuwe…

Voordeel: Een lege tafel en nog meer lezen, heerlijk!

Nestelen…

Bij een vroegere buurvrouw in de tuin is een ‘zwarte mees’  een nestje aan het bouwen. 

Hij plukt daarvoor het kleed van de hond Bowie… Wat zal dat een lekker warm nestje worden!

Toevallig is Bowie een zwarte labrador, denk meteen weer aan het Reggie verhaal, en een ontzettend lief dier, die vindt dat dus vast allemaal goed.

Irene, bedankt dat ik de foto’s mag gebruiken!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.