Woens-Wil – “snertavond”

“Woens-Wil” is een idee van Melody. Iedereen kan er aan meedoen. Je kunt zelf een onderwerp bedenken en daarover een gedicht, verhaaltje, foto of wat dan ook plaatsen. Hieronder mijn bijdrage voor deze woensdag…

Gisteravond waren we door Rinus en Nel uitgenodigd om snert te komen eten…

Ja, het klinkt natuurlijk heel raar om hier in deze zomerse temperaturen winterkost te gaan wegwerken, maar voor hun en voor ons maakt dat echt niks uit.

Ook Wil, Joke en Leen waren van de partij dus gezellig zou het sowieso weer worden met het oude vertrouwde koppeltje!

We kwamen om half 7 aangewandeld en de kregen een lekker drankje. Wil heeft speciaal voor Binky een mandje dus die haalde ze even op zodat hij er lekker ook bij kon liggen in zijn dekentje. Hij had het ook prima naar zijn zin.

Nel had de snert de dag ervoor al gekookt dus was hij extra lekker. Een uit Holland meegebrachte knolselderij en de Hemaworsten maakten het helemaal af. De soep was heerlijk!

Maar dat was nog niet alles… er was ook nog een heerlijke Russische salade, gebakken aardappeltjes, een gewone salade en op de plaat gebakken gigantische grote langoustines. Nou houd ik zelf niet van alles vissoorten en ook deze zijn helaas niet aan mij besteed, maar de anderen hebben allemaal gesmuld.

We hadden gespreksstof genoeg dus de avond vloog om! Een lekker muziekje erbij, we hebben allemaal genoten. Met een veel te dikke buik liepen rond kwart over elf weer naar huis. Een lekker wandelingetje doet altijd goed!

Lieve Rinus en Nel, heel hartelijk bedankt voor de gezellige avond! We hebben nog steeds een dikke buik

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Woens-Wil – “zwembroek”

“Woens-Wil” is een idee van Melody.
Het staat zo ongeveer voor Woensdagse Willekeur… Je kunt zelf een onderwerp bedenken en daarover een gedicht, verhaaltje, foto of wat dan ook plaatsen. Ik doe een keer mee…

Jaren geleden kwamen we alleen nog maar op vakantie naar Gran Canaria, er moest tenslotte nog gewerkt worden. Ook in die tijd ging Nico af en toe alleen wandelen en liet hij mij met mijn boek achter op het balkon of bij het zwembad. Het liefste ging hij dan de bergen in. Hij genoot ervan en dat is nog steeds zo…

Hij nam altijd een tasje mee met o.a. een fles water, een stuk fruit en een zwembroek… Op weg naar huis kwam hij vaak genoeg langs een mooi resort met een prachtig zwembad waar hij dan, alsof hij er vakantie vierde, naar binnen liep. Hij trok zijn zwembroek dan aan in een kleedhokje of in een toilet en na een verfrissende douche dook hij het zwembad in om lekker even af te koelen. Na een paar baantjes zwemmen liet hij zich opdrogen in de zon, trok zijn korte broek weer aan en wandelde het laatste stuk naar huis.

Hij gooide nooit zo snel iets weg, ook dat is trouwens nog steeds zo… Op een keer had ik, vóór de vakantie, een paar nieuwe zwembroeken voor hem gekocht maar natuurlijk mocht ik die oude niet weggooien. Hij wilde ze meenemen.
Een van die broekjes was helemaal gaar en wijd geworden… ik wilde dan ook niet dat hij deze bij het zwembad waar wij bij hoorden aantrok. Maar voor het zwemmen na afloop van zijn wandeling vond hij die nog goed genoeg.

Eigenlijk schaamde ik me dood, het was echt geen gezicht. Tenminste door mijn bril was dat echt zo. Iemand anders vond het misschien minder erg en als je hard zwemt zie je het natuurlijk helemaal niet, maar ik vond het armoedig.

Nadat hij hem een paar keer had meegenomen op zijn wandeltocht en erin had gezwommen had ik er genoeg van. Diana was toen ook met ons mee op vakantie en samen beraamden we een plan om ervan af te komen. Zelf zou hij dat ding nooit weggooien dachten we.  Vlak voor hij weg ging stond het tasje met spullen al klaar en zelf was hij even buiten beeld. We hebben die oude zwembroek gepakt en er een groot gat in geknipt, precies aan de voorkant en hem daarna snel weer onderin het tasje gestopt. Zo, dachten we… dat zal hem leren om in die oude dingen rond te lopen.

Naarmate de middag vorderde werden we allebei een soort zenuwachtig… Oh jee, hoe zou hij het opnemen als hij erachter kwam…dat zou toch onderhand wel een keer gebeurd moeten zijn… Zou hij er boos om zijn of er de humor van in zien?

Gelukkig kwam hij breed lachend aangewandeld en vertelde hij dat hij vreselijk had moeten lachen toen hij zijn zwembroek aandeed en merkte dat deze de belangrijkste ‘zaak’ niet meer bedekte… Hij is toen maar in zijn korte broek gaan zwemmen…

We hebben het er nog vaak over en ook nu zit ik, nu ik dit schrijf, weer te ‘schuddebuiken’ achter mijn laptop. En die zwembroek? Geloof het of niet maar die heeft hij eigenhandig weggegooid in een afvalbak…

Plaatje:  van het internet… zo’n mooie broek heeft hij echt nooit gehad…