Bij een vroegere buurvrouw in de tuin is een ‘zwarte mees’ een nestje aan het bouwen.
Hij plukt daarvoor het kleed van de hond Bowie… Wat zal dat een lekker warm nestje worden!
Toevallig is Bowie een zwarte labrador, denk meteen weer aan het Reggie verhaal, en een ontzettend lief dier, die vindt dat dus vast allemaal goed.
Irene, bedankt dat ik de foto’s mag gebruiken!
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Ik vouwde de brief op en liet hem weer in de envelop glijden.
Natuurlijk had ik van Paul Mallory gehoord, iedereen in de stad kende hem, zelfs nieuwe inwoners, zoals ik.
Een gewone jongen uit de stad, een paar maanden geleden gesneuveld in Irak, die postuum de ‘Silver Star” verdiende omdat hij zijn leven gaf voor 3 kameraden. De vlaggen hadden de hele zomer half-stok gehangen.
Ik leunde voorover in mijn stoel en met mijn ellebogen op mijn knieën staarde ik naar de hond.
“Hé Tank” zei ik zacht.
Zijn kop schoot omhoog, zijn oren spitsten zich en zijn ogen werden helder.
“Kom eens hier jongen”.
Hij stond meteen op en met zijn nagels klikkend op de houten vloer kwam hij naar me toe. Hij ging voor me zitten met zijn kop scheef, op zoek naar de naam die hij in maanden niet had gehoord.
“Tank”, fluisterde ik.
Zijn staart zwiepte.
Ik bleef zijn naam fluisteren, steeds weer. Elke keer zakten zijn oren een beetje lager, werden zijn ogen zachter en de ontspanning in zijn houding leek hem te overspoelen. Ik streelde zijn oren, wreef over zijn schouders, begroef mijn gezicht in zijn vacht en knuffelde hem.
“Wij zijn het nu, Tank, alleen jij en ik. Je oude maat gaf jou aan mij”.
Tank hief zijn kop omhoog en likte mijn wang. “Dus, wat denk je ervan, zullen we met de bal spelen?” Hij spitste zijn oren weer. “Ja, met de bal? Vind je dat leuk? Bal?
Tank kwispelde, dook weg uit mijn handen en verdween in de andere kamer.
Toen hij terug kwam had hij 3 tennisballen in zijn bek!
…………………………………………………………………………………………………………………………………
Na een beetje googelen kwam ik erachter dat het verhaal over Reggie een verzonnen verhaal is. De naam Paul Mallory is waarschijnlijk ook fictief in dit verband. Maar ik denk wel dat het zomaar echt gebeurd had kunnen zijn.
Plaatje van internet
Hij heet geen Reggie…
Ik weet niet waarom ik het heb gedaan, maar toen ik hem heb afgezet bij de opvang heb ik ze verteld dat hij Reggie heet.
Maar het is een slimme hond, hij zal er wel aan wennen en erop gaan reageren, daar twijfelde ik niet aan.
Maar ik kon het niet verdragen hen zijn echte naam te geven. Door dat te doen leek het afgeven bij de opvang zo definitief. Door dat te doen zou ik al bijna toegeven dat ik hem nooit meer zou zien. En als ik uiteindelijk wel terugkom, hem weer op kan halen en deze brief kan verscheuren, betekent het dat alles prima is afgelopen.
Maar als iemand anders dit zou lezen, vind ik wel dat zijn nieuwe eigenaar zijn echte naam zou moeten weten. Want dat zal zeker helpen om een band op te kunnen bouwen met hem. Wie weet, misschien zul je zelfs een verandering in zijn gedrag opmerken als je problemen met hem hebt gehad.
Zijn echte naam is “Tank”.
Want daar rijd ik namelijk op! Nogmaals, als je dit leest en je komt uit deze omgeving, is het mogelijk dat je mijn naam hebt gehoord omdat het misschien in het nieuws is geweest. Ik heb bij de opvang gezegd dat ze ‘Reggie” niet mochten herplaatsen tot zij bericht zouden ontvangen van mijn compagnie commandant.
Weet je, mijn ouders zijn overleden, ik heb geen broers en zusters, eigenlijk heb ik niemand waar ik Tank bij achter kon laten en mijn enige verzoek aan het Leger was, vóór mijn uitzending naar Irak, dat zij één telefoontje zouden plegen voor het geval dat… en dan dus de opvang moesten bellen om door te geven dat er een nieuwe eigenaar voor Tank kon worden gezocht.
Gelukkig is mijn kolonel een echte hondenman en hij wist waar mijn peleton naartoe zou gaan. Hij beloofde me het, als het nodig zou zijn, persoonlijk te zullen doen. En nu je dit leest, weet je dat hij woord heeft gehouden.
Nu, deze brief wordt wel erg deprimerend. Maar toch, eerlijk gezegd, doe ik het voor mijn hond. Ik moet er niet aan denken dat ik dit zou schrijven voor een vrouw, kinderen of familie, maar toch… Tank is de afgelopen 6 jaar mijn familie geweest, bijna net zolang als het Leger mijn familie was.
En nu hoop en bid ik dat jij van hem een deel van jouw familie zult maken en van hem kunt gaan houden zoals ik van hem houd.
De onvoorwaardelijke liefde van mijn hond is wat ik meeneem naar Irak als inspiratie om iets onbaatzuchtigs te doen, om onschuldige mensen te beschermen tegen hen die vreselijke dingen zouden kunnen doen … en om ervoor te zorgen dat dat soort vreselijke mensen niet hierheen komen. Als ik Tank op moet geven om dat te doen ben ik blij dat ik het heb gedaan. Hij is mijn voorbeeld van dienstbaarheid en liefde. Ik hoop hem te hebben geeërd door mijn werk voor mijn land en kameraden.
Goed, dit is wel genoeg. Ik vertrek vanavond en moet deze brief nog bij de opvang afgeven. Ik denk niet dat ik nog een keer afscheid ga nemen van Tank. Ik heb de eerste keer al teveel gehuild. Misschien kijk ik heel even om een hoekje om te zien of hij eindelijk 3 tennisballen tegelijk in zijn bek kan nemen.
Veel succes en geluk met Tank. Geef hem een goed thuis en geef hem elke avond een extra nachtzoen, van mij!
Hartelijk dank, Paul Mallory
Wordt vervolgd…
Plaatje van internet
Aan de gelukkige persoon die mijn hond krijgt…
Nou, ik kan wel zeggen dat ik erg blij ben dat je dit leest. Deze brief, zo liet ik bij de opvang weten, mocht alleen worden geopend door Reggie’s nieuwe eigenaar.
Ik ben ook helemaal niet blij om deze brief te schrijven. ik schrijf dit nu, nadat ik net terug ben gekomen van mijn laatste autorit met mijn hond, nadat ik hem heb afgeleverd bij de opvang. Hij wist het ook, het was anders als anders. Ik heb al eens vaker zijn deken en speelgoed opgepakt en bij de achterdeur klaargezet voor een of ander reisje, maar deze keer… Het leek alsof hij wist dat er iets fout was. En er ís iets helemaal fout en daarom ga ik nu proberen het goed te maken.
Dus, laat me je het een en ander over hem vertellen in de hoop dat het zal helpen een band op te bouwen tussen jou en hem.
Ten eerste, hij is gek op tennisballen. Hoe meer hoe beter. Soms denk ik dat hij een soort eekhoorn is, zoals hij ze verzamelt. Hij heeft er meestal 2 in zijn bek en probeert er soms een derde bij te stoppen. Tot nu toe is dat nog niet gelukt. Het maakt niet uit waar je ze naartoe gooit, hij zal erachteraan springen, dus wees voorzichtig en doe dit spelletje niet in de buurt van een weg. Ik heb eenmaal die fout gemaakt en dat kwam hem bijna duur te staan.
Vervolgens, commando’s. Waarschijnlijk hebben de asielmedewerkers je dat al verteld, maar ik zal het nog een keer herhalen.
Reggie kent de belangrijkste commando’s, “zit”,”blijf”, “hier” en “voet”. Maar ook: “schudden” om water af te schudden en “poot” voor een high-five.
Hij gaat ook liggen als je “liggen” zegt, maar alleen als hij zin heeft. Daar moet je misschien nog even aan werken. En ook: “bot, eten, bal en koekje”.
En een handgebaar, voor “terug” steek je je hand recht omhoog.
Ik heb Reggie getraind met kleine koekjes of iets anders. Zijn oren staan gespitst als hij worst ruikt.
Zijn voedingschema: Geef hem 2 x per dag zijn brokken, om ongeveer 7 uur ‘s morgens en om 6 uur ‘s avonds. Hij is tevreden met een huismerk, de opvang weet welke hij lekker vindt.
Dan zijn injecties:
Bel de dierenkliniek in de Hoofdstraat en zorg dat jouw naam en adres gekoppeld worden aan hem. Ze zullen je een herinnering sturen voor wanneer de volgende injectie is gepland.
Wees gewaarschuwd, Reggie haat de dierenarts, ik wens je nu al veel succes om hem dan in de auto te krijgen. Ik weet niet hoe hij het weet maar hij weet het als het een ritje dierenarts wordt.
Tenslotte, geef hem alsjeblieft de tijd. Ik ben nooit getrouwd geweest, Reggie en ik waren altijd samen. Hij ging overal met me naartoe. Dus neem hem alsjeblieft zoveel mogelijk mee in de auto als het kan. Hij zit altijd heel rustig op de achterbank, blaft of klaagt niet. Hij houdt ervan om bij mensen te zijn en speciaal bij mij. Dat betekent dan ook dat het erg moeilijk voor hem zal worden om te wennen aan een nieuwe baas.
En daarom moet ik nog één stukje informatie met je delen…
Wordt vervolgd…
Plaatje van internet
Dit verhaal heb ik vertaald uit het Engels, ik heb het lang geleden gekregen van een oom in Canada en het raakte me!
Deel 1
Ze vertelden me dat de grote, zwarte labrador “Reggie” heette.
Ik bekeek hem eens goed toen ik naar zijn hok liep waar hij lag. Alles zag er schoon uit en de mensen van het asiel waren erg aardig en de hond leek dat ook.
Ik woonde nog maar 6 maanden in de omgeving, maar overal waar ik kwam in het kleine stadje waren de mensen open en voelde ik me welkom. Iedereen groette elkaar ook op straat.
Maar er ontbrak nog iets aan mijn nieuwe leven terwijl ik me probeerde te vestigen. En ik dacht… een hond zou niet slecht zijn. Ik zou dan iets levends hebben om tegenaan te praten.
Ik had net de reclame in het plaatselijke nieuws over Reggie gezien dus ik ging erop af. De mensen bij het asiel zeiden dat ze al ontelbaar veel telefoontjes hadden gehad, maar dat de mensen die waren komen kijken er allemaal niet als ‘lab’ mensen uitzagen, wat dat ook mocht betekenen. Ze moesten gedacht hebben dat ik dat wel was.
Maar in 1e instantie dacht ik dat de mensen van het asiel zich vergist hadden door mij Reggie en al zijn spullen mee te geven. Zijn eigendommen bestonden uit een hondenkussen, een tas vol speeltjes die bijna allemaal nieuw bleken te zijn, nieuwe tennisballen, zijn voerbakken en een verzegelde brief van zijn vorige eigenaar. En het klikte ook nog niet eens echt tussen Reggie en mij toen we eenmaal thuis waren.
Wij worstelden 2 weken lang (bij het asiel hadden ze die termijn gesteld om hem te laten wennen aan zijn nieuwe huis). Misschien lag het aan het feit dat ik me ook probeerde aan te passen. Misschien leken we wel teveel op elkaar.
Om de een of andere reden verdwenen zijn spullen tussen mijn andere ongeopende dozen (behalve de tennisballen, hij wilde nergens heen zonder 2 tennisballen in zijn bek). Ik had ook niet het idee dat hij al zijn oude spullen nodig zou hebben en als dat wel zo was kon ik toch weer nieuwe kopen, nadat hij echt gesetteld was. Maar het begon er al snel op te lijken dat dit niet zou gaan gebeuren.
Ik probeerde de normale commando’s uit die hij kende, zoals de medewerkers van de opvang mij verteld hadden, bijvoorbeeld ‘zit’ en ‘wacht’ en ‘hier’ en ‘voet’ en hij volgde ze ook op, tenminste als hij er zin in had. Hij leek nooit echt te luisteren als ik zijn naam riep, nou ja, hij keek wel in mijn richting na de 4e of 5e keer dat ik Reggie geroepen had, maar daarna ging hij gewoon weer verder met waar hij mee bezig was. Als ik hem dan weer riep kon je hem bijna zien zuchten en dan gehoorzaamde hij met tegenzin.
Dit zou gewoon niet gaan werken. Hij kauwde een paar schoenen kapot en een paar onuitgepakte dozen gingen er ook aan. Ik was een beetje te streng voor hem en hij voelde wrok tegenover mij, dat voelde ik dan weer. De wrijving werd zo erg dat ik niet kon wachten tot de 2 afgesproken weken voorbij waren. En toen dat zover was ging ik op zoek naar mijn telefoon tussen de volle dozen. Ik herinnerde mij dat ik de telefoon op een stapel dozen had gelegd voor de logeerkamer, maar mompelde tamelijk cynisch binnensmonds: ”dat die verdomde hond hem vast voor me had verstopt”…
Eindelijk vond ik mijn telefoon maar voor ik het nummer van het asiel in kon toetsen vond ik ook Reggie’ s kussen en andere spullen. Ik gooide het kussen in Reggie’s richting en hij snuffelde eraan en kwispelde. Hij was nog nooit zo enthousiast geweest sinds ik met hem thuis was gekomen. Ik riep: ” Hé Reggie, vind je dat leuk? Kom maar hier dan krijg je een koekje”. In plaats van naar me toe te komen bekeek hij me met één oog, gaf een ontevreden zucht en plofte op het kussen met zijn rug naar mij toe.
Nou, dat hielp dus ook niet. En ik toetste het telefoonnummer van het asiel in. Maar toen zag ik opeens de verzegelde envelop en hing op. Die was ik dus ook helemaal vergeten. ‘Goed Reggie’ zei ik hardop ‘laten we eens kijken of je vorige eigenaar enig advies heeft’…
Wordt vervolgd…
Plaatje van internet
In de zomer fietst manlief heel wat kilometers in de week op zijn racefiets. Fietsen op Gran Canaria vind ik te gevaarlijk en ik heb dus altijd gezegd dat ik dat echt nooit goed zou vinden. Zelf vindt hij dat gelukkig ook wel.
Dus bij gebrek aan een fiets neemt hij hier de benenwagen…
Hij gaat een aantal keren per week met de auto naar Maspalomas, waar enorme duinenpartijen zijn en waar je hele lange stukken langs het strand kunt lopen. Hij loopt daar dan ongeveer 18 of 24 km op zo’n dag.
Als we thuis blijven wandelt hij ook heel wat af in de buurt. Hij blijft natuurlijk met al die beweging behoorlijk slank. Naar onze zin (lees: vrouw en kinderen) is hij zelfs veel te mager. Dat ligt niet aan het eten, hij eet echt behoorlijk veel over de hele dag genomen. Daarbij laat hij ook zijn biertje en wijntje niet staan… Tenslotte geniet hij van het leven!
Onlangs kwam hij weer terug van een wandeling, ik zat bij een ander stel overwinteraars een babbeltje te maken in de zon en hij kwam naar ons toe.
Anna kwam leuk uit de hoek en zei: “Daar hebben we onze wandelende tak weer”!
Hilariteit natuurlijk! Maar hij heeft nu wel een nieuwe bijnaam, die houden we er zeker in!
Wil je weten wat een gewone of indische wandelende tak voor een eigenaardig insect is? Klik dan HIER.
Ze begon zich al lekker thuis te voelen in het geschakelde huis dat ze had gehuurd! De woning had een beneden- en een bovenverdieping, heel luxe. Het was een grote verbetering vergeleken met haar 2-kamerappartementje! Ze vond zichzelf een echte bofkont.
Er was altijd iets te zien met dat prachtige terras voor de deur, midden in het centrum. Heerlijk zonnig, daar hield ze van. Omdat het een benedenwoning was zaten er voor de veiligheid tralies voor de ramen, maar ze kon ze gewoon open zetten om de frisse lucht binnen te laten komen.
De bovenramen hadden geen tralies maar daar kon toch niemand komen dus had ze die de hele dag én nacht lekker open staan. Aan het verkeer en de andere geluiden zou ze snel genoeg wennen.
Na een lange drukke dag, waarin ze veel bezoek had gehad van vrienden die haar huisje wilden komen bekijken, kroop ze haar bed in. Meteen in slaap vallen was er niet bij, ze lag altijd nog wel even de dag te overdenken, maar na een half uurtje was ze heerlijk onder zeil.
Rond een uur of 2 schrok ze wakker. Wat was dat voor een geluid, alsof er iemand aan iets zat te krabben? Ze ging rechtop in bed zitten dat recht tegenover haar linnenkast stond.
Opeens gilde ze het uit, een van de 2 deuren van de kast ging heel langzaam open… Wat kon daar in hemelsnaam in zitten dat bewoog? Voor ze er erg in had sprong de kat van de buren bij haar op bed… Weer gilde ze en van schrik sprong het dier door het raam naar buiten en koos het hazenpad…
De volgende dag liet ze haar klusjesman een horretje voor het raam plaatsen, geen kat zou er meer in komen en, mooi meegenomen, ook geen muggen…
Geschreven voor WE-300: Oplossing
Vannacht om 01.23 uur (00.23 Canaria tijd) is er een neushoorntje geboren in Dierenpark Amersfoort. Het jong is 1.10 hoog en weegt 69 kilo! Of het een jongetje of een meisje is geworden is nog niet bekend.
Ik volgde Saar, de aanstaande moeder, al een tijdje via de webcams, nadat deze mogelijkheid bekend werd gemaakt op de TV. Meestal bleef ik maar even kijken want het was maar een saaie boel… Saar sliep, Saar liep, Saar at gras…of Saar was weg en dan mocht ze kennelijk een modderbad nemen…buiten beeld.
Gisteravond ging ik weer eens een kijkje nemen en zowaar…ze was bezig. Ze had weeën en lag op haar zij, drukte steeds haar achterste tegen de muur aan en hief haar achterpoot op. Er hing al een vruchtblaas uit en na een tijdje en een aantal weeën zag ik dat er 2 pootjes uithingen. Zin om naar bed te gaan had ik niet meer, ik wilde het meemaken.
Op Twitter even gekeken of er nog meer mensen aan het kijken waren en zowaar… Melody en Vonnieb hadden al diverse tweets gedeeld. We hielden elkaar op de hoogte van wat we zagen… Saar had het moeilijk maar het zag er allemaal goed uit.
Opeens begon ze flink te persen, helaas vielen de webcams geregeld uit waar ik best van baalde, en na een tijdje zag ik dat het halve jong al was geboren… Nog een flinke wee en het viel op de grond. Weer vielen de webcams uit, en op latere beelden zag ik dat Saar zich niet zoveel van het kleintje aantrok. Maar vanmorgen las ik dat ze het wel meteen begon te verzorgen dus dat zit helemaal goed.
Het was een bijzondere ervaring en dat heb ik gedeeld met een paar mede-webloggers dus nu hebben we helemaal een band 
.
Als ik weer in Holland ben wil ik er graag een keer naar toe om hem of haar in levende lijve te kunnen zien!
Gefeliciteerd Saar en Dierenpark Amersfoort! Als je meer van Saar en de baby wilt zien klik dan HIER
