Verdriet…

Heel dichtbij hebben wij op dit moment te maken met een groot verdriet en verlies van een man, vader en opa.

Onze lieve buurman Piet is na nog geen 5 maanden ziek te zijn geweest zaterdagmiddag overleden aan de bekende vreselijke rotziekte.
Hij en zijn vrouw hadden nog zoveel plannen die helaas niet meer door kunnen gaan. Hij was nog maar begin 70. Veel te jong en dus veel te vroeg!

Het is niet te bevatten dat we nooit meer zijn klompen rond zijn huis zullen horen stappen, ik hem geen hulp meer zal hoeven bieden bij een computer-probleempje, we nooit meer koffie drinken met zijn vieren, hem nooit meer zullen zien fietsen met de hondjes in de mand voorop of in de fietstas en hem nooit meer raad kunnen vragen over een medisch probleempje waar hij als dokter Piet, zoals wij hem gekscherend wel eens noemden, altijd wel een waardevolle tip voor had… Een aparte, voor ons speciale man die we nooit zullen vergeten!

Woensdag vlieg ik terug naar Holland, 2 weken eerder dan gepland. Om een laatste groet te kunnen brengen en de laatste eer te kunnen bewijzen.

Lieve Lies, kinderen en kleinkinderen, wij wensen jullie heel veel sterkte en kracht toe om het verlies van Piet te verwerken.

Mag ik dan bij jou…

Vanavond zag ik de herhaling van het programma DWDD, waar uiteraard ook het vreselijke nieuws over Prins Friso werd besproken.

Aan het eind werden er een aantal nummers gezongen door diverse mensen. Als laatste kwam Claudia de Breij aan de beurt en ze zong, met op de achtergrond de beelden van een intens verdrietige Koningin Beatrix en Prinses Mabel, het prachtige nummer ‘Mag ik dan bij jou’.

Ik hoop dat deze vrouwen in deze moeilijke tijd en in de toekomst altijd bij elkaar terecht zullen kunnen…

Tegenstelling – “Onmacht – Overmacht”

Vandaag is de tegenstelling “Onmacht – Overmacht”

Een potje pesten… ze denken alle drie dat ze gaan winnen!
De onmacht straalt eraf als ze verliezen… maar gelukkig kunnen ze er wel tegen.

Kijk voor meer tegenstelling bij Melody

Maar ik sta ook even stil bij de onmacht van de artsen en de overmacht van de familie van Prins Friso… wat een verdriet!

Thursday Challenge – “Twee / Two”

Vandaag is de opdracht voor de Thursday – Challenge 

“Twee / Two”

Natuurlijk zijn onze 2 carnavalsprinsessen
mijn keuze voor dit thema!

Klik HIER voor meer Thursday Challenges
en natuurlijk kan iedereen meedoen!

Oma en kleindochter…

Bij hoeveel oma’s en kleindochters zou
dit waarheid zijn/worden?

Carnaval 2012…

Het is weer carnavalstijd, die tijd duurt hier op Gran Canaria een week of 3 en niet zoals in Nederland een weekend en een paar dagen voor de vasten. De feesten en optochten beginnen in Las Palmas in het noorden en zakken langzamerhand af naar het zuiden.

Gisteren vierden Maria en Natalia carnaval op school, thuis werden er eerst nog een paar foto’s gemaakt.

Maria houdt niet zo van make-up, maar verkleed als haremdame Griekse godin voor carnaval hoorde het er natuurlijk wel bij. Natalia vindt het juist prachtig, hoe meer hoe beter en poseert als een echt model. Ze lijkt op stelt een vrouwelijke piraat voor… Ik zal nog even navragen wat ze precies voorstellen.

Maar, wat zijn ze mooi he…

Ze hebben nu een paar dagen vrij en vrijdag gaan we ze thuis ophalen en blijven ze het weekend weer bij ons. Zaterdag is de carnavalsoptocht in Arguineguin waar Nick en Elsa met de familie ook meelopen. Voor de meiden wordt het wel erg vermoeiend en laat. De ouders hebben zo ook even tijd voor elkaar en wij hebben de meiden weer even voor ons alleen.

Zaterdag gaan we naar het krokodillenpark hier op Gran Canaria. Het is ook een halve dierentuin, hebben we ons laten vertellen,  en die doen het uiteraard altijd goed bij de kinderen en ook bij ons!

Klik op de foto’s om ze te vergroten!

Toptijd (1)…

We hebben er naar uit gekeken, Diana zou 3 weken op vakantie komen! En het was een toptijd…

Inmiddels is ze weer naar huis en is het hier een stuk stiller geworden, maar de herinnering aan deze heerlijke weken neemt niemand ons af.

We hebben leuke dingen gedaan met zijn drietjes! En natuurlijk ook tijd doorgebracht met Nick en Elsa en de kinderen.

De dag na aankomst was het weer niet zo stabiel dat ze de hele dag in de zon kon, dus zijn we in de auto gestapt en naar Maspalomas gereden. Ze was er nog nooit geweest en heeft genoten van de wandeling over de boulevard en langs de winkeltjes en restaurantjes. Ons eerste uitje was een feit.

Op dinsdagavond gingen we fonduen bij Wil, onze vriendin (ook wel Billy genoemd). Ook Rinus, de buurman van Wil, en een goede bekende van ons was van de partij.
Ik had ‘s middags alles zover voorbereid dus we hadden de tafel snel op orde.
Het werd een heerlijke avond en we hebben allemaal weer lekker gegeten.
Goh, dat eten met vrienden en familie komt hier wel erg vaak voorbij…

Tussendoor heerlijk in de zon gelegen natuurlijk en op vrijdag was Diana jarig!  

Op zondagavond zijn Diana en ik samen naar het casino geweest. Vorig jaar hebben we dat ook een keer gedaan en we wilden ons geluk weer een keer beproeven. Ik was de afgesproken € 50,- die ik ervoor uit wilde geven aan het eind van de avond kwijt. Diana is behoudender en had € 20,- omgewisseld. Ze nam ze uiteindelijk aan het eind van de avond weer mee naar huis…

Op dinsdag vertrokken we voor 4 dagen naar Fuerteventura, daarover later!

Wegwezen…

Geschreven voor WE300 – AFWISSELING
(helemaal fictie dit keer)

Zouden er nou echt mensen zijn die dat durven? Opeens de geest krijgen en simpelweg vertrekken? De auto pakken, een trein instappen en verdwijnen, zomaar, zodat niemand je meer vindt?

Ome Jan had het zich al zo vaak afgevraagd en er zelf heel vaak over nagedacht of hij het zou kunnen. Zogenaamd een pakje sigaretten gaan kopen, gewoon je neus achterna gaan, alles achter je laten en dus met de noorderzon vertrekken.

Zijn hele leven had hij in het gareel gelopen. Gedaan wat zijn ouders vroegen, wat zijn baas eiste, wat zijn vrouw wilde, wat zijn kinderen van hem verwachtten. Soms snakte hij naar verandering, maar had nooit de moed om voor alles te vluchten

Vaak vroeg hij zich af hoe zijn leven zou zijn gelopen als hij wel naar zijn innerlijke stem had geluisterd die alsmaar zei: “Wegwezen hier Jan, dit is geen leven voor jou. Pak je biezen en vertrek!”

Peinzend zat hij op het bankje voor zijn huis. Heel toevallig was net het nummer op de radio van Acda en De Munnik, het ging over ‘Herman’. Die was naar Frankrijk vertrokken toen hij het allemaal niet meer zag zitten. Daar verkocht hij zijn auto en de volgende dag zag hij zijn eigen overlijdensadvertentie in de krant. De auto was verongelukt en verbrand en men dacht dat hij de bestuurder was die door het ongeluk was overleden. Toen was Herman pas echt vrij want men zou denken dat hij dood was.

Ome Jan had eigenlijk best wel bewondering voor die Herman, die had gewoon gedaan waar hij zelf al jaren over na liep te denken. Maar nu was het te laat, hij was inmiddels 76 jaar, krakkemikkig door het harde werken en hij had de zorg voor zijn zieke vrouw.

Nee, het was er nu te laat voor…