Jordy’s reis… (deel 6)

Lees  DEEL 1     DEEL 2     DEEL 3     DEEL 4     DEEL 5  en ook  DEEL 7

“Zat ben ik het” dacht Jordy, het neefje van Ome Willem. Al dat gezeur van die vervelende blogtante’s, van Ome Willem met zijn gezemel, zijn ouders die nog steeds watjes waren en hem uiteindelijk maar zijn gang lieten gaan… Hij was dan nog maar pas 7 jaar of eigenlijk 10, maar hij voelde zich al wel 17.

Hij zat in de trein naar huis… hoewel hij het eerlijk gezegd bij Melody in huis wel naar zijn zin had gehad, dat moest hij wel toegeven, was hij blij dat hij eindelijk weg kon. Ze was ook alweer begonnen over de crocusvakantie, nou één keer daar logeren was nog tot daar aan toe maar een tweede keer ging hij echt niet weer naar Assen… Soms kon hij die mensen helemaal niet verstaan, leek wel een soort geheimtaal wat ze spraken en aan geheimen had hij nou eenmaal een broertje dood…

Zijn rugzak zat vol kleren die Melody allemaal nog gewassen had voor hij weer vertrok, dus waarom zou hij eigenlijk naar huis gaan? Er zat een vrouw tegenover hem en die zat nogal op hem te letten. Gatverdamme, als ze nou maar niet tegen hem zou gaan praten want daar had hij nou echt helemáál geen zin in. Als ze het waagde zou hij haar eens flink onderuit schelden… Hij had zo lang zijn mond moeten houden, er borrelde nu al van alles naar boven. Hahaha, dat mens zou zich dan helemaal het apelazarus schrikken.

Bah, hij vond er geen bal aan in die trein en het was nog best een eindje naar Noord-Holland. Hij bedacht dat hij ook wel weer naar Ome Willem kon gaan. Hij had eigenlijk best wel zin om die weer eens flink op stang te jagen…hahaha, die ouwe zemelaar trapte toch mooi overal in…

Daar klonk er weer een stem door de trein “de volgende halte is Schiphol’. Hij zat opeens stokstijf op zijn stoel. Wie zou hem tegenhouden als hij in een vliegtuig zou stappen? Het land uit, emigreren, het liefst naar een warm land waar je de hele dag in het zwembad kon liggen dweilen… Lekker andere kinderen pesten, onderuit trekken, een bal tegen hun kanus gooien, bommetje bovenop ze maken. Hij werd er helemaal opgewonden van.

Zonder er verder bij na te denken stapte hij uit. Hij kon natuurlijk eerst een poosje op Schiphol rond blijven hangen en daar zijn kostje bij elkaar bedelen… Hij had zijn moeder eens horen praten over de zogenaamde ‘vaste gasten’ die Schiphol had, er waren zat van die mensen. Een ticket zou toch niet zo duur zijn en alleen een vliegtuig instappen was ook geen probleem, hij voelde zich tenslotte al 17.  Om verder te bedenken wat hij zou gaan doen ging hij op een bankje zitten in de vertrekhal. Wat een mensen zeg. Er stonden hele lange rijen, die mensen gingen zeker allemaal met een vliegtuig mee. Net gek waren ze, allemaal wachten op elkaar, dat zou hij wel anders hebben aangepakt.

Terwijl hij om zich heen keek zag hij onder een koffer een papier uitsteken. Hij dacht weer niet na, dat deed hij nooit, en pakte het op. Het was een envelop. Nieuwsgierig als hij was trok hij de inhoud eruit. Een paspoort en een ticket zaten erin met bestemming Las Palmas op Gran Canaria. Hij keek naar de foto op het paspoort. Het leek wel of hij zichzelf zag. De naam die erin stond was Dirkie Jansen…